Το Σεράπειο καιγόταν.

Ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας - σύνολο από κτίρια στην πραγματικότητα - που περιείχε ένα μεγάλο μέρος των ανεκτίμητων θησαυρών της σοφίας της ανθρωπότητας δεν άντεξε στην πολιορκία του όχλου.
Και όταν δόθηκε η εντολή που του επέτρεπε να παραβεί το πνευματικό άσυλο του Ναού, όρμησε!
Ένας όχλος αλλόκοτος, αποτελούμενος όχι από ανθρώπους που είχαν ένα κοινό σκοπό, ή έστω μια κοινή παράνοια, αλλά από εχθρούς που λίγες μέρες πριν αλληλοσφάζονταν στους δρόμους της Αλεξάνδρειας.
Αυτοί που επέτρεψαν το μιαρό βιασμό που επιτελούνταν αυτή τη στιγμή, γνώριζαν πολύ καλά τον καλύτερο τρόπο για να εκμεταλλευτούν τα άγρια ένστικτα και τη μισαλλοδοξία του ετερόκλητου πλήθους.
Αρκούσε να εφεύρισκαν έναν κοινό εχθρό, για να ξεχάσει η κάθε θρησκευτική ή εθνική φατρία το μίσος που έτρεφε για την άλλη "μεριά", μέσα στην πανέμορφη κοσμοπολίτικη, διανοούμενη Αλεξάνδρεια.

Την Αλεξάνδρεια της τέχνης, του πνεύματος, της σοφίας και της γνώσης...

Και ο εχθρός είχε βρεθεί πάρα πολύ εύκολα.

Με σύμμαχό του το φόβο και την άγνοια, το πλήθος είχε προελάσει σαν πολιορκητικός κριός, σπάζοντας τις πύλες, σφάζοντας ανελέητα όποιον βρισκόταν μπροστά του, καταστρέφοντας τα αγάλματα, αρπάζοντας ό,τι μπορούσε ίσως να πουλήσει αργότερα σε κάποιο από τα παζάρια της μεγαλούπολης.

Το χάος που επικρατούσε δεν είχε προηγούμενο στη μνήμη ακόμα και των πιο γέρων. Η βεβήλωση της ανθρώπινης ψυχής από το μίσος είχε φτάσει στο σημείο ο όχλος να στραφεί ενάντια στους ίδιους τους ανθρώπους από τους οποίους αποτελούνταν.
Η αλληλοσφαγή τώρα που οι πύλες του Σεράπειου είχαν πέσει, ήταν η καλύτερη ευκαιρία για κάθε ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στις φατρίες.
Ακόμα και άρρωστοι που είχαν καταφύγει εκεί. ώστε μέσα από ένα νυχτερινό όνειρο η θεότητα να τους φανερώσει την κατάλληλη θεραπεία, δεν είχαν γλιτώσει από το μένος και την κτηνωδία.
Γυναίκες και παιδιά, γέροι και ανήμποροι έπεφταν νεκροί με μόνο κριτήριο τη θρησκεία ή την εθνικότητά τους, πράγμα που ήξεραν καλά αυτοί που επέτρεψαν και, στην πραγματικότητα, προκάλεσαν αυτό το μίασμα. Αυτοί θα έβγαιναν κερδισμένοι όπως και ό,τι και να συνέβαινε.

Προσπαθώντας να σώσουν ό,τι μπορούσαν, οι δεκάδες βοηθοί-βιβλιοθηκάριοι φόρτωναν τους ανεκτίμητους πάπυρους σε κάρα, φυγαδεύοντάς τουςαπό τα φλεγόμενα κτίρια. Συχνά όμως δεν μπορούσαν καν να σώσουν τους εαυτούς τους.

Άλλοι πάλι έτρεχαν από πύλη σε πύλη στην προσπάθεια να κλείσουν τις ψηλές θύρες, να σώσουν τον πνευματικό θησαυρό που αποθηκευμένος μέσα στο Σεράπειο αποτελούσε ένα φάρος φωτός μέσα στο σκοτάδι που απλωνόταν πια.

Υπήρχαν και κρυφοί διάδρομοι, κρυφές αίθουσες και όσοι τις γνώριζαν έτρεχαν προς τα εκεί, μέσα στους καπνούς, τους κρότους, τα ουρλιαχτά των θυμάτων, τις κραυγές του όχλου, τον ορυμαγδό.

Μια νέα γυναίκα με μελαψό δέρμα και μαύρα κατσαρά μαλλιά, ντυμένη με ανατολίτικη φορεσιά, μακριά κελεμπία, σανδάλια και στο κεφάλι ένα κάλυμμα που ανέμιζε, έτρεχε προς την έξοδο μαζί με δεκάδες άλλους που χοροπηδούσαν ανάμεσα στα σπασμένα μάρμαρα, τα αναποδογυρισμένα αγάλματα, τα άψυχα κορμιά.

Κρατούσε έναν πάπυρο στην αγκαλιά της.

Ασθμαίνουσα, με αίμα να τρέχει από μια πληγή στο μέτωπό της, κοιτούσε ολόγυρα αναζητώντας κάτι ή κάποιον μέσα στο πλήθος.
Σήκωσε το χέρι της για να σκουπίσει τον ιδρώτα και το αίμα που έτρεχε, και ένα ασημένιο βραχιόλι έλαμψε στο φως του πρωινού ήλιου. Ήταν εξουθενωμένη.

"Αίμωνα!" φώναξε στα Ελληνικά. "Αίμωνα, που είσαι;"

Ένιωσε κάποιον να πλησιάζει πίσω της και η καρδιά της ανασκίρτησε. Γύρισε να κοιτάξει, φωνάζοντας πάλι το όνομα του Αίμωνα, ανακουφισμένη.

Αλλά δεν ήταν εκείνος.

Ένας άντρας, βρώμικος και κουρελής αλλά μεγαλόσωμος την άρπαξε από το χέρι.
Η ανάσα του βρωμούσε και μέσα από το άγριο χαμόγελό του φαίνονταν δόντια μισοσαπισμένα και κίτρινα.

Τα μάτια της γούρλωσαν από τον τρόμο. Είχε την επιλογή να αφήσει τον πάπυρο και να προσπαθήσει να αμυνθεί - μπορούσε να αμυνθεί - αλλά αυτό της ήταν το μόνο αδύνατον. Τον πάπυρο δεν θα τον άφηνε παρά μόνο νεκρή.

Ω, όλα είχαν πάει τόσο λάθος. Μα τόσο λάθος.

"Δεν είσαι Ελληνίδα. Είσαι πολύ μελαψή για να είσαι Ελληνίδα!" είπε ο άντρας.

"Γιατί λοιπόν, πόρνη, σχετίζεσαι με Έλληνα και όχι με κάποιον από το δικό σου έθνος; Eίσαι χριστιανή;"

"Όχι, ναι…δεν…" είπε η γυναίκα τρομοκρατημένη μην ξέροντας ποια θα μπορούσε να ήταν η σωστή απάντηση, παρ΄όλο που μέσα της γνώριζε πως δεν υπήρχε σωστή απάντηση. Όχι πια.

"Ούτε χριστιανή είσαι;" είπε ειρωνικά ο άντρας καθώς την τράβηξε προς την αγκαλιά του. "Ακόμα καλύτερα!"

Κρατώντας την σφιχτά, προσπάθησε να σκίσει το ρούχο της για να την απογυμνώσει. Ο σκοπός του ήταν παραπάνω από εμφανής και η γυναίκα, παγωμένη από τον πανικό που ένιωθε να αναδύεται μέσα της, ήταν έτοιμη να αφήσει τον πάπυρο και να προσπαθήσει να αμυνθεί, ακόμα κι αν χρειαζόταν να τον σκοτώσει.

Όλα είχαν πάει τόσο στραβά που ακόμα ένα λάθος δεν είχε σημασία πια.

Δεν χρειάστηκε όμως.

Ένα σφύριγμα ακούστηκε και ο άντρας τρεμούλιασε για μια στιγμή. Ένα μαχαίρι είχε καρφωθεί στο μέτωπό του. Σωριάστηκε στο χώμα νεκρός.

Η γυναίκα έστρεψε το βλέμα της προς τα εκεί από όπου είχε έρθει το μαχαίρι.

"Αίμωνα…" είπε απαλά, στη θέα του νεαρού ξανθού άντρα που έτρεχε τώρα προς το μέρος της.

"Φατάνα! Φατάνα, είσαι καλά;"

Ακούμπησε το χέρι του στην πληγή του μετώπου της ανήσυχος. Στον καρπό του φορούσε ένα βραχιόλι ίδιο με της γυναίκας. Ο ελαφρύς μανδύας του ήταν σκισμένος και λερωμένος σε πολλά σημεία, τα μαλλιά του ανακατεμένα από τον άνεμο και σκονισμένα.

Η Φατάνα ένευσε καταφατικά.

"Μην ανησυχείς. Είμαι καλά. Κοίτα, Αίμωνα! Τα καταφέραμε! Πήρα έναν πάπυρο! Είναι οι…"

Η φωνή της έσβησε ερωτηματικά σχεδόν, μην κατανοώντας το κλειστό ύφος του Αίμωνα. Θα έπρεπε να είχε δείξει περισσότερο ενθουσιασμό, σκέφτηκε η Φατάνα.

"Το…το πλοίο; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το πλοίο;" ρώτησε ανήσυχη.

"Όχι. Το πλοίο είναι εντάξει. Ασφαλές. Μπορούμε να φυγούμε…" είπε εκείνος.

"Τότε; Γιατί αυτό το ύφος; Δεν σε ενόχλησαν οι σκηνές, έτσι δεν είναι; Ξέραμε πως…"

Ο Αίμων κούνησε το κεφάλι του αρνητικά.

"Δεν αρκεί ένας μόνο πάπυρος, Φατάνα, ύστερα από όλα τα προβλήματα, ύστερα από τόσο κόπο και τόσες θυσίες. Θα γελοιοποιηθούμε…"

Μια γυναίκα ούρλιαξε πιο πέρα και ακολούθησαν άγρια αντρικά γέλια. Ένα μωρό έκλαιγε. Ο καπνός που πλανιόταν στον αέρα από τις φωτιές μέσα στο Σεράπειο, οι φωνές, οι κρότοι, φάνηκαν στιγμιαία σαν να έρχονταν από έναν άλλο κόσμο, μια άλλη εποχή…

"Δεν μπορεί να προτείνεις…" προσπάθησε να πει με αυστηρό η Φατάνα, αλλά από το ύφος του νεαρού άντρα ήξερε ήδη την απάντηση και η φωνή της έσβησε...

"Θα πάω μέσα, Φατάνα. Θα πάω και θα σώσω όσους πάπυρους μπορώ! Δε θα υπάρξει άλλη ευκαιρία αν αυτή χαθεί. Εσύ πήγαινε στο πλοίο. Ήδη έκανες περισσότερα από όσα θα έπρεπε, και με κίνδυνο της ζωής σου. Άφησέ με να προσφέρω και γω αυτό που μπορώ να προσφέρω!"

Η γυναίκα τον κοίταξε για μια στιγμή σαν να ήταν έτοιμη να πει κάτι, αλλά δεν μίλησε.

Ένευσε μόνο καταφατικά.

"Εντάξει. Θα πάω στο πλοίο και θα είμαι σε ετοιμότητα. Όταν τελειώσεις, θα φύγουμε αμέσως. Πρόσεχε, Αίμωνα. Ξεκινήσαμε μαζί αυτό το ταξίδι και θέλω να το τελειώσουμε μαζί. Ζωντανοί και οι δύο!"

Ο Αίμων ξεκάρφωσε το μαχαίρι του από το κρανίο του νεκρού άντρα και άρχισε να τρέχει προς το κεντρικό κτίριο του Σεράπειου.

Η Φατάνα έκρυψε τον πάπυρο κάτω από την κελεμπία της και κοιτάζοντας προσεκτικά ολόγυρα έτρεξε προς μια πλαϊνή έξοδο η ξύλινη πόρτα της οποίας είχε σπάσει, αλλά φαινόταν άδεια και αφύλακτη τώρα, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του όχλου είχε προχωρήσει προς τα ενδότερα του κτιριακού συγκροτήματος του Σεράπειου.
Εκεί όπου θα μπορούσαν να λεηλατήσουν περισσότερα, εκεί όπου τους είχαν πει πως κρύβονταν τα αμύθητα πλούτη της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Προσπαθώντας να μην αναπνέει τους καπνούς και τρέχοντας ο Αίμων γέλασε ειρωνικά με αυτές τις σκέψεις. Πράγματι ήταν αμύθητοι οι θησαυροί, αλλά όχι όπως νόμιζε ο αφηνιασμένος όχλος και οι παράφρονες υποκινητές αυτού του εγκλήματος που συντελούνταν στο Σεράπειο.

Μέσα στο κτίριο γινόταν χαλασμός. Παντού σπασμένα κομμάτια από βάζα, φωτιές και καπνός. Αγάλματα με κομμένα κεφάλια, πανικόβλητοι άνθρωποι που έβηχαν από τους καπνούς. Μια ομάδα ανδρών προσπαθούσε με σκοινιά να γκρεμίσει μία κολώνα στα πλάγια της αίθουσας χωρίς να σκέφτεται πως τα κομμάτια της θα μπορούσαν να πέσουν επάνω τους και να τους σκοτώσουν.

Ποτέ κάνενας όχλος ανθρώπων δεν σκέφτηκε τον αντίκτυπο που η βία θα μπορούσε να είχε επάνω στους ίδιους.

Ποτέ.

Γι'αυτό και ήταν τόσο εύκολα θύματα για όποιον ήξερε να τους εκμεταλευτεί.

Ο Αίμων είχε μόνο μια γενική ιδέα για το που έπρεπε να κατευθυνθεί. Ω, αν είχαν προλάβει να έρθουν μια μόνο μέρα πριν!

Ανέβηκε την κεντρική σκάλα προσέχοντας να μην τραυματιστούν τα σανδαλοφορεμένα πόδια του από τα θρύψαλα με τα οποία τα σκαλοπάτια ήταν γεμάτα. Έδεσε ένα μαντήλι γύρω από τη μύτη του και κατευθύνθηκε προς μια αίθουσα στα δεξιά.

Η πόρτα ήταν σπασμένη και βοηθοί-βιβλιοθηκάριοι φορτωμένοι με πάπυρους τους πέταγαν από τα παράθυρα του διαδρόμου. Προφανώς από κάτω περίμενε κάποιο κάρο για να τους μεταφέρει σε ασφαλές μέρος.

Ανάμεσά τους μια όμορφη, ψηλή γυναίκα - κάποια επιστάτης ίσως - έδινε εντολές καθώς φορτωμένη και κείνη με πάπυρους έτρεχε προς κάποια άλλη αίθουσα που ίσως οδηγούσε στα κρυφά μέρη του Σεράπειου, μακριά από τον όχλο.

Ο Αίμων ένιωσε την παρόρμηση να της μιλήσει, αναγνωρίζοντας ποια μπορεί να ήταν, αλλά ήξερε πως δεν ήταν θεμιτό αυτό.

Μπήκε στην αίθουσα.

Μισοσκότεινη, η τεράστια αίθουσα φωτιζόταν μόνο από δύο ορειχάλκινα καντηλέρια με πολλά κεριά. Ήταν γεμάτη εσοχές στις οποίες ήταν αποθηκευμένοι εκατοντάδες πάπυροι στους οποίους ήταν καταγραμμένη η γνώση και η σοφία της ανθρωπότητας.
Σε αυτή την αίθουσα, ήξερε ο Αίμων, βρίσκονταν πάμπολλα έργα Ελλήνων Τραγικών.
Αλλά τώρα με τον καπνό να έρχεται από παντού, κυριαρχούσε πλήρης αταξία. Πάπυροι σκορπισμένοι παντού, ράφια ανάκατα, άνθρωποι να τρέχουν ολόγυρα.

Αναρωτήθηκε αν θα έβρισκε έστω και έναν πάπυρο από αυτούς που έψαχνε.

Ξαφνικά μια γυναικεία κραυγή ακούστηκε και στην πόρτα φάνηκε η επιστάτης τρομαγμένη κρατώντας δύο πάπυρους στα χέρια της σαν να ήταν παιδιά της.

"Έρχονται!" φώναξε. "Αφήστε τους πάπυρους και σώστε τις ζωές σας! Μέλιτε, Θεόκλητε, τρέξτε!"

Δεν πρόλαβε να αποσώσει τα λόγια της. Με φούρια μια ομάδα αντρών που κρατούσαν τσουγκράνες και ξύλινα μαδέρια, μπήκε στην αίθουσα σπρώχνοντάς την. Παραπάτησε και έπεσε πάνω σε ένα από τα καντηλέρια. Λάδι και φλεγόμενα κεριά σκορπίστηκαν πάνω στο χιτώνα της ο οποίος πήρε φωτιά.

Η γυναίκα ούρλιαξε πανικόβλητη.

Μερικοί από τους άντρες γέλασαν ενώ άλλοι έσπρωξαν τα δυο καντηλέρια ρίχνοντάς τα στο πάτωμα. Κάποιοι νεαροί που προσπάθησαν να τρέξουν προς τη γυναίκα καρφώθηκαν από τις τσουγκράνες του όχλου, πέφτοντας νεκροί.

Ο Αίμων δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Έβγαλε το μανδύα του και σκέπασε τη γυναίκα σβήνοντας τις φλόγες πρωτού απλωθούν περισσότερο.
Αν και συγκλονισμένη, η γυναίκα δεν φαινόταν να έχει καεί και δεν είχε αφήσει τους πάπυρους από τα χέρια της.
Κοίταξε στα μάτια τον Αίμωνα. Ένα κύμα παράξενης αναγνώρισης πέρασε ανάμεσά τους.

"Πάρ'τους!" ψιθύρισε η γυναίκα."Πάρ'τους και σώσ'τους!"

Του πρόσφερε τους πάπυρους καθώς ο Αίμων τη βοηθούσε να βγει από την αίθουσα, να γλυτώσει από το μακελιό.

Πήρε τους δύο πάπυρους στα χέρια του.

"Ξέρω πως θα είναι ασφαλείς" είπε.

"Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω περισσότερο" απάντησε εκείνος.

"Με βοήθησες ήδη πολύ. Θα είχα καεί ζωντανή αν δεν ήσουν εσύ" είπε με απαλή φωνή.

Ο Αίμων θαύμασε την αυτοκυριαρχία της, το δυνατό και όμορφο, αριστοκρατικό πρόσωπό της.

"Αίμωνα!!!" ακούστηκε μια φωνή από το... πουθενά.

Η γυναίκα θορυβημένη κοίταξε ολόγυρα.

"Είσαι…είσαι θεός;"

"Όχι. Είμαι άνθρωπος."

"Αίμωνα! Επιτέλους πια!" ξανακούστηκε η φωνή.

Ο Αίμων σήκωσε το χέρι του. Το βραχιόλι του έλαμψε.

"Σε πέντε δευτερόλεπτα, Φατάνα!" είπε. "Πως σε λένε;" ρώτησε τη γυναίκα.

"Ούτε μισό, Αίμωνα!" φώναξε θυμωμένη η φωνή από το πουθενά.

"Υπα…"

Δεν πρόλαβε να προφέρει όλη τη λέξη. Μια εκτυφλωτική λάμψη και ο Αίμων εξαφανίστηκε από μπροστά της.

Τρέχοντας προς μια κρύπτη του Σεράπειου, η γυναίκα ήξερε πως αυτοί οι δύο πάπυροι δεν θα χάνονταν στις φλόγες. Ήξερε πως οι θεοί ήθελαν να μείνει ζωντανή για να επιτελέσει κάποιο έργο.

Και αυτό θα έκανε.


----------------------------------------------------------------------------------------

Αθηναϊκός Αρκοναός, Υπεράττικα, 5 Ιουλίου 2994 Κ.Ε.

Το γιγαντιαίο αμφιθέατρο στην κορυφή του ναού ήταν κατάμεστο. Στο κέντρο του φωτισμένος από μια γαλάζια στήλη φωτός, ο πρύτανης του Πανσολαριανού Πανεπιστημίου των Αθηνών τελείωνε το λόγο του.

"...είναι θαυμαστό λοιπόν το γεγονός πως καμμία γνώση δεν είναι πια χαμένη για πάντα, όπως επί αιώνες πιστεύαμε.
Η Ιστοριοναυτική επιστήμη που μόλις γεννήθηκε θα επιφέρει αναμφισβήτητα μια πολιτιστική επανάσταση που παρόμοιά της έχουμε αιώνες να δούμε!
Οι ιστοριοναύτες μας δεν έφεραν μόνο ένα έργο, που θα ήταν υπέρ-αρκετό βέβαια, αλλά τρία που είχαν θεωρηθεί χαμένα εδώ και 2600 χρόνια!
Οι Βαβυλώνιοι του Αριστοφάνη, η Νιόβη και ο Αχαιών Σύλλογος του Σοφοκλή που έφεραν η υπεύθυνη της αποστολής Φατάνα Ελ-Σαγίντ και ο ιστορικός Αίμων Αθανασιάδης είναι θησαυροί ανεκτίμητοι για όλο το γαλαξιακό πολιτισμό και όχι μόνο για τον ανθρώπινο!
Υπήρξε κατακραυγή από μερίδα του επιστημονικού κόσμου για την επικυνδινότητα των ταξιδιών στο χρόνο.
Όμως, παρά τα τρομερά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι δύο ιστοριοναύτες μας αφού έφτασαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα και μάλιστα σε πολύ επικύνδινο χρονικό σημείο, τελικά κατάφεραν όχι μόνο να μεταφέρουν τo χρονόπλοιο από τη Βαβυλώνα στην Αλεξάνδρεια με τα μέσα εκείνης της εποχής χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, αλλά και να επαναφέρουν τρία σημαντικότατα έργα της Αρχαιοελληνικής Γραμματείας, έχοντας μια και μοναδική δυνατότητα επιστροφής στην εποχή μας!
Χωρίς παραπάνω λόγια, ας τους υποδεχτούμε!"

Ντυμένοι με τις μαύρες φωσφοριζέ κολλητές φόρμες τους, οι δύο ιστορικοί ανέβηκαν στο βάθρο, ενώ όλο το αμφιθέατρο ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Οι επίσημοι που κάθονταν στον πρώτο κύκλο γύρω από το βάθρο σηκώθηκαν όρθιοι. Η στήλη φωτός πήρε λευκό χρώμα κάνοντας τους κρυστάλλους που διακοσμούσαν τις φόρμες τους να λάμψουν εκτυφλωτικά.

"Θα τους πεις για τη γυναίκα που έσωσες;" ψιθύρισε η Φατάνα με χιούμορ.

"Όχι, αν δεν τους πεις εσύ για τον άντρα που σκότωσα για να σώσω εσένα" απάντησε ο Αίμων στο αυτί της. "Αρκετά ακούσαμε από τους χρονοελεγκτές για παράδοξα και λοιπά προτού φύγουμε".

"Και τώρα τι πρόκειται να γίνει;" ξαναείπε η κοπέλα.

"Λέω να πάμε στους Εσσαίους. Λέγεται πως μαθήτευσε κοντά τους μια πασίγνωστη προσωπικότητα. Θέλω να δω αν αληθεύει."

Η Φατάνα γούρλωσε τα μάτια της και του έσφιξε το χέρι καθώς υποκλίνονταν στο πλήθος που τους επευφημούσε.

"Είσαι τρελός!" είπε κρυφογελώντας.

"Το ξέρω. Θα έρθεις μαζί σαν υπεύθυνη αποστολής ξανά;"

"Mα φυσικά!"

"Το ήξερα!" ψιθύρισε ο Αίμων και της έσφιξε και κείνος το χέρι.

Αγία Κραταιή Αυτοκρατορία της Νέας Εκστασιανής: Διαστρική αυτοκρατορία αποτελούμενη από 800 περίπου κόσμους, κυρίως κατακτημένους με τη βία, και μερικές δεκάδες αποικίες της Νέας Εκστασιανής. Θεοκρατικό-μιλιταριστικό καθεστώς κυβερνούμενο – ειδικά τους αιώνες πριν την πτώση - από τον Διαστροκράτορα-Αυθιεράρχη και τις ανοδιοφορτωμένες στο Εκστασιανό Δίκτυο νοημοσύνες των προηγουμένων Αυτοκρατόρων. Επίσης γνωστή με τα ονόματα Διαστρική Αυτοκρατορία της Νέας Εκστασιανής, και Καρκινική Αυτοκρατορία μεταγενέστερα.


Ατομικός τηλεμεταφορέας: Mικρή τηλεμεταφορική συσκευή που φοριέται στο χέρι.Ικανή να τηλεμεταφέρει ένα άτομο σε οποιοδήποτε σημείο ενός γήινου μεγέθους πλανήτη ή στο διάστημα, σε ανάλογη εμβέλεια απόστασης π.χ. σε κοντινούς τροχιακούς σταθμούς ή πλοία. Εξαιρετικά υψηλής τεχνολογίας – λειτουργεί αυθύπαρκτα εκτός του γενικού τηλεμεταφορικού δικτύου - και μόνο ο Αυτοκράτορας και μερικοί ακόμα υψηλά ιστάμενοι είχαν πρόσβαση σε τέτοιες συσκευές την εποχή της ιστορίας.


Αυθιεράρχης: Aυτο-ιεράρχης. Ανώτατος θρησκευτικός τίτλος στην Εκστασιανή Αυτοκρατορία. Κάτι σαν Πατριάρχης ή Πάπας. Την εποχή της ιστορίας αυτής, ο τίτλος δινόταν μόνο στον Διαστροκράτορα.


Γη: Την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία η Μυθαστρία έχει εκδηλωθεί στη Γη, στο πρώτο επίπεδο, πράγμα που έχει επιφέρει μεγάλες αναστατώσεις. Ο Γήινος χρόνος είναι το πρώτο μισό του 23ου αιώνα. Συγκεκριμένα ο θάνατος του Θαιιανού του 7ου συμπίπτει με την 6η Αυγούστου του 2245 μ.Χ.


Γουανγκ-Τσου: Πλανήτης κοντά στο σύνορο της Αυτοκρατορίας με τη περιοχή του γαλαξία πιο κοντά στη Γη. Η μόνη αποικία της Γης, δημιουργημένη από μεγαλοεθνικές εταιρίες κυρίως Κινεζικές στον 22ο αιώνα, που λόγω θέσης και της χρήσιμης βαριάς βιομηχανίας κατακτήθηκε - σχεδόν αμαχητί - από την Αυτοκρατορία.


Διαστροκράτωρ: Αυτοκράτωρ της Διαστρικής Αυτοκρατορίας της Νέας Εκστασιανής.


Εκστασιανή: Ένας από τους Παλαιούς Κόσμους. Ιδιαίτερα θεοκρατικός.


Εκστασιανό Δίκτυο: Τεράστιο διαδίκτυο από υπολογιστές και τεχνητές νοημοσύνες που συγκεντρώνει όλη τη γνώση της αυτοκρατορίας όπως και κυβερνητικό κέντρο ελέγχου όλων των κόσμων και υπηρεσιών. Από Θρησκειολογική άποψη, το Εκστασιανό Δίκτυο είναι ο παράδεισος, και ελπίδα των «πιστών» να τους επιτραπεί να αποθηεκυτούν κάπου μέσα του μετά θάνατον.


Εκστατική/Εκστασιανή Θρησκεία: Θρησκεία βασισμένη στην ιδέα της αιώνιας ζωής του ατόμου μέσω της τεχνολογίας, και της εκστατικής επαφής με το σύμπαν. Πρωτοδημιουργημένη στην Εκστασιανή, έναν από τους Παλαιούς Κόσμους, ήταν κατάλοιπο από παλαιότερες θρησκείες και ιδεολογίες. Βασική αίρεση και αιτία διωγμού των αιρετικών που αποίκησαν τη Νέα Εκστασιανή ήταν οι τεχνητές μέθοδοι έκστασης, αλλά κυρίως η αντικατάσταση της «αιώνιας ζωής» με την μετατροπή του ψυχισμού και του χαρακτήρα του ατόμου σε δεδομένα και η αποθήκευσή τους σε υπολογιστές.



Μεγάλες Αρχές: Οι αγιοποιημένοι πρώην αυτοκράτορες που με το θάνατό τους ανοδιοφορτώθηκαν στο Εκστασιανό Δίκτυο, κερδίζοντας την αιωνιότητα και συνεχίζοντας έτσι να «κυβερνούν» την Αυτοκρατορία από θρησκευτική, και όχι μόνο, άποψη. Ιδιαίτερα σημαντική η θεολογική τους σημασία στην Εκστατική θρησκεία.


Μπάαλορ: To αληθινό μικρό όνομα του Θαιιανού του 7ου.


Μυθαστρία: Τεράστιος διαγαλαξιακός «οργανισμός» αποτελούμενος από αμέτρητα εκατομύρια κόσμους και όντα, από ανθρώπους μέχρι οντότητες που είναι σχεδόν θεϊκές, η οποία κατά καιρούς εκδηλώνεται σε κοινωνίες, κόσμους ή, σπανιότερα, μεμονομένες ομάδες και άτομα. Με άπειρη γνώση και τεχνολογία πέρα από κάθε τι γνωστό, η Μυθαστρία γίνεται εμφανής ως προς το νέο μέλος, σε κάποιο επίπεδο, όταν θεωρηθεί πως είναι έτοιμο. Σπάνια εκδηλώνεται άμεσα σε συγκρούσεις και πολέμους. Απλά σταματά να εκδηλώνεται και τα αποτελέσματα αυτής της απόσυρσης γίνονται εμφανή μετά από αιώνες.


Νέα Εκστασιανή: Πλανήτης στο κέντρο της Αυτοκρατορίας. Η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας και κατοικία του κάθε Διαστροκράτορα. Γαιώδης κόσμος σπάνιας ομορφιάς, πρώτη αποικία των φυγάδων της Παλαιάς Εκστασιανής, πρωτοκατοικήθηκε πριν 2 χιλιετηρίδες περίπου. Το όνομα προέρχεται από τον παλαιό ομώνυμο κόσμο και αναφέρεται στην Εκστατική Θρησκεία.


Νεκτάνεβα: Αρχικά μια πόλη της Νουβίια, ενός από τους Παλαιούς Κόσμους. Πριν 12000 χρόνια, όταν η Μυθαστρία έγινε πάλι ανεκδήλωτη σε μεγάλο μέρος του γαλαξία, δημιουργήθηκε εδώ το Φαιναϊκό Τάγμα. Την εποχή της ιστορίας αυτής, η Νεκτάνεβα είναι ένας υπερκόμβος με Πύλες σε χιλιάδες κόσμους ώστε «περιοχές» της Υπερ-πόλης αυτής να βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το γαλαξία. Η αντίρρηση κάποιων Γήινων Εκκλησιών και αρκετών πολιτικών συνασπισμών στο να δημιουργηθεί Πύλη για τη Νεκτάνεβα στη Γη είναι μια από τις αιτίες των μεγάλων αναταραχών του 22ου και 23ου αιώνα στον κόσμο αυτό.


Νόβα Ουρμπάνα: Η ξαναχτισμένη πρωτεύουσα της Νέας Εκστασιανής μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας και τον ολικό βομβαρδισμό της παλιάς πόλης Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις.


Νουβίια: Ένας από τους Παλαιούς Κόσμους. Εδώ ιδρύθηκε αρχικά το Φαιναϊκό Τάγμα στην πόλη Νεκτάνεβα πριν 12000 χρόνια σαν προσπάθεια να διατηρηθεί η επαφή με τη Μυθαστρία και το μεγάλο αόρατο Δίκτυο, όταν η παλια διαγαλαξιακή αυτοκρατορία έπεσε και κάθε «πύλη» προς τη Μυθαστρία έκλεισε.


Ολική/μερική Ανο/καθο-διοφόρτωση: Η μετατροπή σε δεδομένα του «εαυτού» ενός ατόμου, σε μοριακό επίπεδο και η μεταφορά τους είτε σε κάποιο τεχνητό σύστημα όπως ένας υπολογιστής, είτε σε κάποιο κλώνο του αρχικού σώματος. Εξαιρετικά επικύνδινη και χρονοβόρα διαδικασία. Μπορεί να γίνει σε μία μόνο φορά και η διακοπή της μπορεί να επιφέρει ακαριαίο θάνατο στην καλύτερη περίπτωση.


Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις: Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του πλανήτη Νέα Εκστασιανή με 15 περίπου εκατομύρια κατοίκους. Ιστορικά η πρώτη αποικία στη Νέα Εκστασιανή ιδρύθηκε εδώ πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, από ένα θρησκευτικό τάγμα και τους ακολούθους του, που έφυγαν διωγμένοι ως αιρετικοί από την παλιά Εκστασιανή, έναν από τους Παλαιούς Κόσμους. (Δείτε επίσης Νόβα Ουρμπάνα).


Παλαιοί Κόσμοι: Συνομοσπονδία εκατό περίπου πλανητών, 80000 ε.φ. από τη Γή, κατάλοιπα ενός παλαιότερου διαγαλαξιακού πολιτισμού. Οι πρώτοι κόσμοι στους οποίους εκδηλώθηκε η Μυθαστρία ξανά πριν χιλιάδες χρόνια.


Παλατίνο Ιμπεριάλις: Προάστιο της πόλης Ουρμπάνα εξ Τέμπλις πάνω στην Νέα Εκστασιανή. Το τεράστιο παλάτι του Αυτοκράτορα σε μέγεθος μικρής πόλης.


Πλειάδιοι Κόσμοι: Πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από άστρα των Πλειάδων. Κυρίως ακατοίκητοι αλλά σημαντικά κέντρα στρατιωτικής δύναμης για την Αυτοκρατορία. Επίσης κατακτημένοι εξερευνητικοί και επιστημονικοί σταθμοί, όπως και κατακτημένες μικροαποικίες της ελεύθερης Ωκεάνας.


Πύλη – Υπερπύλη: Tηλεμεταφορικές πύλες που συνδέουν δύο σημεία στο χώρο ή και το χρόνο και άλλες διαστάσεις. Άλλοτε μεταξύ δύο περιοχών ενός κόσμου, μεταξύ ενός και άλλου κόσμου ή και ακόμα Διαστρικές Πύλες στο διάστημα. Βλέπε και σκουλικότρυπες. Οι Πύλες μπορούν να βρίσκονται οπουδήποτε στην επιφάνεια ενός κόσμου ή και στο διάστημα.


Ρουβίκων: Σημαντικός κόσμος της Αυτοκρατορίας από τις παλαιότερες αποικίες της Νέας Εκστασιανής. Συμπρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.


Σελεσμήνος: Oνομασία ενός ανοιχτού αστρικού σμήνους. Το σύνορο της Αυτοκρατορίας με την περιοχή του γαλαξία σχετικά κοντά στην Ωκεάνα.


Φαιναϊκό Τάγμα: Μυστικιστικό τάγμα σε πολλούς κόσμους. Εξωτερικά ένα θρησκευτικό τάγμα, αποτελεί ένα “κρυφό” κόμβο της Μυθαστρίας. Πρωτοδημιουργήθηκε για να διατηρηθεί μια κάποια επαφή με τη Μυθαστρία όταν αυτή σταμάτησε να εκδηλώνεται στο γνωστό γαλαξία πριν 12 χιλιάδες χρόνια.
Η μύηση στο τάγμα γίνεται μόνο μετά από πρόσκληση και είναι ιδιαίτερα μακροχρόνια και σκληρή.


Φαινώ: Μυημένη του Φαιναϊκού Τάγματος, συνήθως θηλυκού γένους.


Φαινώ της Νεκτάνεβα: H Mεγάλη Φαινώ που ηγείται όλου του Φαιναϊκού Τάγματος από την υπερ-διαστατική «πόλη» Νεκτάνεβα, αρχή και κέντρο του τάγματος. Σημαντικό «μέλος» της Μυθαστρίας. Δείτε επίσης: Nεκτάνεβα.


Φωτεινές Χορδές του Σύμπαντος: Ποιητικός όρος, με κρυφή και άγνωστη σημασία, για την λειτουργία, και την τεχνολογία πίσω από αυτήν, με την οποία η κάθε Φαινώ, όπως και οι υπόλοιποι Μυθάστριοι, έρχονται σε επαφή με το Μυθαστριανό «Δίκτυο».
Η λέξη «δίκτυο» δεν χρησιμοποιείται εδώ με καμμία τρέχουσα σημασία. Η πραγματική σημασία είναι επίσης κρυφή και άγνωστη.


Ωκεάνα: Νησιωτικός πλανήτης που περιστρέφεται γύρω από την Αλκυόνη των Πλειάδων. Η Μυθαστρία εκδηλώθηκε εδώ πριν 1800 περίπου χρόνια και η Ωκεάνα είναι σημαντικό κέντρο αντίστασης ενάντια στον επεκτατισμό της Εκστασιανής Αυτοκρατορίας, όπως και ένα από τα «σμαράγδια» της Μυθαστρίας.


Ωρόρα-Εικόνικα: Πλανήτης με εξαιρετικά ανεπτυγμένη τεχνολογία και επιστήμη, ειδικά στη γενετική και την κλωνοποίηση, που σηματοδοτεί ένα μακρινό σύνορο της αυτοκρατορίας της Νέας Εκστασιανής.

Αυτοτελής ιστορία στο σύμπαν της Μυθαστρίας. Ο χρόνος στο Μυθαστριακό 
timeline αντιστοιχεί με τη Γήινη ημερομηνία 6 Αυγούστου 2245 μ.Χ. 
Η παλιά αυτή αυτοτελής ιστορία βασίζεται σε μια άσκηση του εργαστηρίου συγγραφής του sff.gr.
Eπίσης εδώ πρωτοεμφανίζεται η Φαινώ της Νεκτάνεβα, ένας Μυθάστριος χαρακτήρας που παίζει σημαντικό ρόλο και σε πολλές άλλες ιστορίες.
Ένα Γλωσσάριο με ονόματα και όρους που αναφέρονται στην ιστορία, βρίσκεται εδώ: ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ του "Τέλος Μπάαλορ!": Οι Τελευταίες Στιγμές Ενός Αυτοκράτορα

Το δεξί του χέρι από τον ώμο ως τα δάχτυλα είχε αχρηστευθεί. Το δεξί του μάτι έτσουζε από τα δάκρυα που έτρεχαν χωρίς να μπορεί να το κλείσει.

Αλλά δεν θα παραδιδόταν. Θα τους σκότωνε όλους. Και πρώτα, αυτούς που διέκοψαν την Oλική Ανοδιοφόρτωση του εαυτού του στο Εκστασιανό Δίκτυο και η ανάδραση της διακοπής τον σακάτεψε, διακόπτωντας έτσι για πάντα το πιο ιερό δικαίωμα του. Αυτό που τον έκανε άτρωτο από κάθε προδότη, άτρωτο από την πιθανότητα θανάτου, στερόντας του έτσι την αιωνιότητα, δικαίωμα όλων των Αυθιεραρχών της χιλιετούς αυτοκρατορίας.

Δεν ήταν η θρησκευτική σημασία που θα αποκτούσε το όνομά του, όταν έπαιρνε τη θέση του ανάμεσα στις Μεγάλες Αρχές, τις άυλες αλλά πραγματικές, τεχνητές νοημοσύνες που ήταν πια οι Παλιοί έξη Αυτοκράτορες πριν τον ίδιο.
Ήταν η εξουσία που θα είχε τότε ανάμεσα τους. Ο Ανώτατος ανάμεσα στους ανώτατους, ανάμεσα στις Αρχές που ουσιαστικά κυβερνούσαν την τεράστια αυτοκρατορία, ανοδιοφορτωμένοι και εκείνοι, αγιοποιημένοι σύμφωνα με την Εκστασιανή θρησκεία, μέσα από τον κυβερνοχώρο του δικτύου. Οι θεοποιημένοι σχεδόν, προπάτορές του που είχαν το ίδιο όνομα με αυτόν.

Mαύρα σημεία μέσα σε αυτή την λαμπερή δύναμη, σημεία αδυναμίας που για χρόνια τον έκαναν να μην μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος τις νύχτες, αυτός ο ασήμαντος κόκκος που λεγόταν Ωκεάνα.
Ο μόνος κόσμος των Πλειάδων που δεν υπέκυψε ποτέ επειδή είχε την προστασία της ίδιας της Παλιάς Εκστασιανής, και, ακόμα χειρότερα, την προστασία της Μεγάλης Φαινούς, εκείνης της πουτάνας-αράχνης, που τολμούσε να αντιστέκεται από τη σφηκοφωλιά που λεγόταν Νεκτάνεβα, στην άλλη άκρη του γαλαξία.

Αυτής που σαν αράχνη των βάλτων τύλιξε ένα δίκτυο από ιστούς γύρω του, που προστάτεψε τους προδότες.

Το μοναδικό λάθος που είχε κάνει στα 120 χρόνια της βασιλείας του. Τους προδότες που κρυφά υπέθαλπτε τόσα χρόνια η καταραμένη Ωκεάνα, και πιο πολύ η Νεκτάνεβα, η πόλη-υπερκόμβος με τις τηλεμεταφορικές πύλες της να βρίσκονται πάνω σε εκατοντάδες κόσμους και ήταν το κέντρο του Φαιναϊκού Τάγματος.

Τελευταία μάλιστα ακόμη περισσότεροι κόσμοι εναντιώνονταν ανοιχτά προς αυτόν, μέχρι και κείνη η παλαιολιθική κοτσιλιά που τελευταία είχε σηκώσει κεφάλι ενάντια στην «απειλή» της Αυτοκρατορίας, η Γη…

Και τώρα που όλα γκρεμίζονταν γύρω του και τα τελευταία κομμάτια της εξουσίας του εξανεμίζονταν αναρωτήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του, μήπως είχε κάνει και παραπάνω από ένα λάθη.

Είχε πιστέψει πως θα έβρισκε τους προδότες έναν-προς-έναν. Ήξερε για την πιθανότητα κάποιας μαζικής προδοσίας εδώ και δεκαετίες. Ήξερε και είχε πάρει τα μέτρα του κι ας του είχαν κοστίσει περισσότερο από όσα ήθελε να δώσει.
Kαι ναι, είχε βρει μερικούς, τους είχε αφανήσει αλλά με μεγάλο κόστος.

Είχε παντρευτεί δεκάδες γυναίκες, αναζητώντας έναν τέλειο γιό για διάδοχό του.
Ένα γιό που να ήταν σαν κι αυτόν, που να τον κοίταζε στα μάτια και να έβλεπε μόνο την εικόνα του εαυτού του μέσα.
Τη φλόγα αυτή που την ένιωθε να τον καίει κάθε φορά που κατακτούσε ένα νέο κόσμο, που κατέστρεφε ένα παλιό εχθρό.

Κανένα από τα παιδιά αυτά όμως, δεν ήταν το κατάλληλο. Ούτε από τις γυναίκες του, ούτε από τις παλακίδες, ούτε από τυχαίες γυναίκες που είχε κάνει δικές του.
Μερικά παιδιά τα είχε κρατήσει, τα είχε κάνει υπαξιωματικούς του ή και κυβερνήτες ασήμαντων περιφερειών. Πολλά άλλα…..απλά είχε φροντίσει να εξαφανιστούν μαζί με τις μανάδες τους.

Ήξερε ποιοι από τους γυιους του θα ήταν εν δυνάμει προδότες και πότε. Ήξερε πότε θα σταματούσαν να του ήταν χρήσιμοι. Και επί τόσες δεκαετίες είχε φροντίσει ώστε να όταν δεν ήταν χρήσιμοι πια να απομακρύνονταν. Για πάντα.

Κι ας ήταν κλεισμένος και αβοήθητος, εδώ και δυο μέρες, στο Άδυτό του, τη μυστική αίθουσα κάτω από το παλάτι απ’όπου κυβερνούσε. Κι ας παρακολούθησε, με τις φλέβες στο πρόσωπό του να κοντεύουν να σπάσουν από την ένταση, τους επαναστάτες να διαλύουν την τροχιακή άμυνα γύρω απ’τη Νέα Εκστασιανή και τον βομβαρδισμό του πλανήτη, και πριν λίγο, τον θάνατο εκατομυρίων υπηκόων του.

Δεν είχε θελήσει να τους σκοτώσει ο ίδιος. Αλλά η αυτοκρατορία κινδύνευε στο πρόσωπό του.
Όταν η τροχιακή άμυνα έσπασε και οι επαναστάτες άρχισαν να βομβαρδίζουν τον πλανήτη, έδωσε την εντολή όση ενέργεια παραγόταν από τα έγκατα του όμορφου κόσμου, και από τους ηλιακούς τροχιακούς συσσωρευτές και μετατρέπονταν σε τεράστια προστατευτικά πεδία πάνω από τις πόλεις της Νεας Εκστασιανής, να σταματήσουν να τροφοδοτούν κάθε πόλη, κάθε περιοχή...

Μόνη εξαίρεση η πρωτεύουσα Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις - όπου βρίσκονταν και οι περισσότεροι επίγειοι συσσωρευτές, το κέντρο του τηλεμεταφορικού δικτύου και οι σημαντικοί επιστήμονες και υπουργοί του - και το κοντινό Παλατίνο Ιμπεριάλις, η αυτοκρατορική κατοικία-πόλη στην οποία ζούσε ο ίδιος όταν δεν έλειπε για κάποια εκστρατεία.

Μόλις λίγα λεπτά πριν, το Άδυτό του, η μυστική αίθουσα βαθειά στα έγκατα του παλατιού που αποτελούσε το κέντρο της εξουσίας του, άρχισε να σείεται από τις εκρήξεις.
Στις οθόνες ολόγυρά του, που τρεμόσβηναν πια, παρακολούθησε με τα δόντια τόσο σφίγμένα που αίμα έτρεξε από τα χείλη του, το πεδίο γύρω από την πρωτεύουσα να γίνεται από μωβ, κόκκινο, από κόκκινο, ρόζ, και από ροζ, λευκό.

Το μυαλό του ούρλιαζε κάνοντας πολλές σκέψεις σε ελεύθερο συνειρμό, ενώ τα δάχτυλά του χτυπούσαν αδιάκοπα πλήκτρα προσπαθόντας να κάνει τις οθόνες να λειτουργήσουν, να έρθει σε επαφή με κάποιον αξιωματικό, ή ακόμα και με κάποιο από τους προδότες. Με τον εαυτό του τον ίδιο. Με τους προδότες που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Η μόνη σκέψη που ήταν αβάσταχτη πια. Όχι δεν είχε πιστέψει πως είχε νικηθεί ακόμα. Ακόμα υπήρχε ο πυρήνας μέσα του, ο πυρήνας που σαν το κέντρο ενός άστρου έκαιγε αιώνια, αδιάκοπα, αυθύπαρκτα.

Έτσι αυθύπαρκτο και αιώνιο είχε θεωρήσει τον εαυτό του όταν, βλέποντας πως δεν μπορούσε να εμπιστευτεί κανέναν από τους γιούς του ως διάδοχό του, εφάρμοσε το σχέδιο που θα ήταν το πιο μυστικό και πιο μεγαλόπνοο σε όλη την ιστορία της Αυτοκρατορίας…του γαλαξία στην πραγματικότητα.

Αν δεν μπορούσε να εμπιστευτεί κανέναν εκτός από τον ίδιο, τότε θα εμπιστευόταν μόνο τον ίδιο.

Η κατάκτηση της Ωρόρα-Εικόνικα πριν λίγες δεκαετίες, και η υποχρεωτική συγχώνευση των γενετικών επιστημόνων της, στα Ινστιτούτα Ερευνών της Νέας Εκστασιανής είχε εκτοξεύσει το επίπεδο της γενετικής και ειδικά του νευρονικού κλονισμού έτη φωτός μακριά από ότι πριν.

Μετά από χιλιάδες πειράματα, επτά κλώνοι δημιουργήθηκαν. Κλώνοι του Αυτοκράτορα.

Παρ’όλο που σωματικά ήταν ίδιοι, η εμπειρία ενός κλόνου- όπως του είχαν πει οι Ωρορανοί επιστήμονες- ήταν άγραφος πίνακας. Πάνω στον πίνακα αυτόν, θα αποτυπωνόταν εικονικά η ψηφιοποιημένη προσωπικότητα και εμπειρία του Θαιϊανού.
Ένα αόρατο νευρωνικό πλέγμα που συνδεδεμένο με κάθε σχεδόν κύτταρο του εγκεφάλου των κλώνων θα ανταποκρινόταν σε συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου του αρχικού Θαιϊανού. Οι κλώνοι θα είχαν την εντύπωση πως ο καθένας ήταν ο αρχικός Αυτοκράτορας και οι άλλοι τα κλωνοποιημένα άτομα.

Ο αρχικός όμως Θαιιανός ήξερε ποιος ήταν και μέσω του νευρωνικού πλέγματος θα μπορούσε να ελέγξει τους υπόλοιπους που θα βρίσκονταν μακρυά, συνεχίζοντας το έργο της Αυτοκρατορίας. Μάλιστα μέσα στα σχέδια ήταν και η δημιουργία ενός τέλειου κλώνοποιημένου σώματος, μέσα στο οποίο θα ανοδιοφορτωνόταν κάποια στιγμή, ώστε να μην χάσει και την εμπειρία του σώματος, τις χαρές που του προσέφερε όταν θα έπαιρνε τη θέση του ανάμεσα στους άλλους Αυτοκράτορες.

Έτσι θα ήταν αιώνια ο Ανώτατος των ανώτατων.

Οι Ωρορανοί επιστήμονες είχαν τονίσει βέβαια πως τέτοια δημιουργία κλώνων με το εικωνικό αποτύπωμα του αρχικού Θαιιανού ήταν κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Οι κλώνοι ήταν μεν σωματικά τέλειοι αλλά ο ψυχισμός τους ήταν μόνο ένα αντίγραφο. Δεν ήταν πλήρης ανοδιοφόρτωση και θα ήταν ιδιαίτερα ασταθής.
Αν ο απόλυτος έλεγχος πάνω τους χαλάρωνε, τα αποτελέσματα ήταν απρόβλεπτα μια που δεν είχε γίνει ποτέ κάτι ανάλογο.

Είχε φροντίσει και αυτή τη φορά να εξαφανίσει τους επιστήμονες μετά το πέρας του έργου. Η αυτοκρατορία ήταν τόσο τεράστια που κανείς δεν θα σκεφτόταν πως ο Θαιιανός θα βρισκόταν σε πάνω από ένα τόπο.
Εξ άλλου ήταν πάμπολλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, ειδικά στα σύνορα της Αυτοκρατορίας. Το κέντρο ελέγχου, το Άδυτό του, φτιάχτηκε τότε.
Ο ίδιος θα βρισκόταν σχεδόν πάντα εκεί. Χιλιάδες τεχνικοί και επιστήμονες θα ήταν εμπλεγμένοι βέβαια, αλλά κανείς, εκτός από λίγους έμπιστους υφιεράρχες, δεν θα ήξερε ακριβώς τον αληθινό σκοπό του κέντρου, ενός κέντρου το οποίο λειτουργούσε με τη χρήση της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας από όλη την αυτοκρατορία.

Όλα αυτά όμως είχαν ανατραπεί μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Ένας-ένας οι κλώνοι του πέθαιναν. Οι στόλοι τους έπεφταν στα χέρια των επαναστατών.
Οι εντολές, οι διαταγές που τους έδινε σταματούσαν να λειτουργούν πια. Μερικούς τους είχε εξοντώσει ο ίδιος. Άλλοι πάλι απλά αρνιόντουσαν να υπακούσουν.

Μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες το χάος που επικράτησε σε ολόκληρη την αυτοκρατορία ήταν κάτι που δεν είχε συμβεί πότε στην ιστορία της.

Με το θάνατο του κλώνου του, και των υπαξιωματικών του, στην περιοχή του Ρουβίκωνα, συμπρώτευουσα σχεδόν της αυτοκρατορίας μαζί με τη Νέα Εκστασιανή, όπου βρισκόταν σε τροχιά ένας από τους μεγαλύτερους στόλους της Αυτοκρατορίας, οι επαναστάτες τόσο από την Ωκεάνα, τη Γη, τους κόσμους υπό την αιγίδα της Νεκτάνεβα κατέλαβαν το στόλο και επιτέθηκαν στη Νέα Εκστασιανή.
Ο δικός του στόλος, ο μεγαλύτερος από όλους, βδομάδες τώρα είχε διασπαστεί σε δεκάδες συγκρούσεις μακριά. Ποιος θα είχε φανταστεί πως τα πράγματα θα έπαιρναν τέτοια τροπή μέσα στην ίδια την παλλόμενη καρδιά της αυτοκρατορίας;

Το ενεργειακό πεδίο πάνω από την Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις σπινθήρησε για μια στιγμή και χάθηκε. Ο ουρανός πάνω από την πόλη ήταν γαλάζιος και ασυννέφιαστος.


Οι επόμενες στιγμές ήταν σιωπηλές.

Η τεράστια πόλη ήταν κατοικία δεκαπέντε εκατομυρίων υπηκόων του. Γεμάτη πανάρχαιους ναούς, και πρώτα τον μεγαλύτερο από όλους το ναό που πρωτοχτίστηκε όταν αποικήθηκε η Νέα Εκστασιανή, περήφανο μονόλιθο από μαύρο φωσφορίζοντα οψιδιανό. Γύρω από το λόφο στον οποίο ήταν χτισμένος απλώθηκε σιγά-σιγά η πόλη.

Ολόκληρη η πόλη φάνηκε σχεδόν να αιωρείται έξω από το χρόνο. Αιώνια και άχρονη, δυνατή και περήφανη για πάντα, το σύμβολο της Κραταιάς Αυτοκρατορίας.
Αν κάποια αίσθηση ομορφιάς και λύπης πέρασε μέσα από το νου του Διαστροκράτορα, την απόδιωξε.

Δεκάδες συρίγματα ακούστηκαν πάνω από την πόλη. Η πρώτη βόμβα έπεσε πάνω στο κεντρικό ναό. Ο ναός και ο λόφος εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα μάύρο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού. Μία οθόνη πρόλαβε και έδειξε το ναό να γκρεμίζεται. Αμέσως άλλες οθόνες έδειξαν την καταστροφή που συντελούνταν πάνω στην αβοήθητη πόλη. Αερόδρομοι, κτίρια, τρένα που έπεφταν σε βάραθρα που άνοιγαν οι βόμβες, τεράστιοι ουρανοξύστες έτρεμαν για λίγο και έπεφταν θάβοντας στα θεμέλιά τους τους άτυχους κατοίκους.
Μακριά στο κεντρικό κοσμοδρόμιο της πόλης δεκάδες πλοία προσπαθούσαν να σηκωθούν από το έδαφος. Άλλα στρατιωτικά, άλλα ιδιωτικά, αλλά οι επαναστάτες δεν θα μπορούσαν να αφήσουν να ενισχυθεί η ήδη αποδεκατισμένη τροχιακή άμυνα.

Ήταν εμφανές.

Και ο ίδιος θα είχε κάνει, είχε κάνει στην πραγματικότητα, το ίδιο πράγμα. Στον πόλεμο ακόμα και ο αθώος είναι εν δυνάμει απειλή.

Το κοσμοδρόμιο χτυπήθηκε τόσο, που σε λίγο δεν είχε μείνει παρά ένας κρατήρας με λίγα σπαρμένα ερείπια ολόγυρα.

Μία-μία οι οθόνες έσβηναν.

Η Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις δεν υπήρχε πια...

Τους καταράστηκε με όλη του την δύναμη, προσπαθώντας να κρατηθεί όρθιος αφού το Άδυτο συγκλονιζόταν τώρα από τις εκρήξεις, καθώς το μοναδικό ενεργειακό πεδίο που λειτουργούσε πια γύρω από το Άδυτο, αποδυναμωνόταν.

Ναι. Είχε καταστρέψει κόσμους ολόκληρους στα εκατόν είκοσι χρόνια της βασιλείας του. Είχε διαφύγει από δεκάδες απόπειρες δολοφονίας. Και η τιμωρία που επέβαλλε στους κόσμους, στις κοινωνίες, στις οικογένειες των επίδοξων δολοφόνων του συντάραζε κάθε φορά την Αυτοκρατορία.

Τίποτα όμως δεν θα συγκρινόταν με τη χαρά να τους σφάξει ο ίδιος με το τελετουργικό μαχαίρι του. Να νιώσει τη ζωή τους να φεύγει, να γίνεται δική του. Να τους ακούσει να ουρλιάζουν σαν το συριστικό ουρλιαχτό που του τρύπαγε τώρα τα αυτιά από τις ασπίδες που υποχωρούσαν.

Ο πόνος δεν λιγόστευε. Θυμήθηκε τις μυητικές τελετουργίες τις οποίες άντεξε πριν στεφθεί. Τη βίαιη και οδυνηρή αφαίρεση του νυχιού από κάθε αντίχειρα και την αντικατάστασή τους από δύο τεχνητά νύχια. Την αδρανή ουσία που για πάντα θα εκκρινόταν από το αριστερό νύχι, και τον καταλύτη της από το δεξί. Διασταυρώνοντας απότομα τα νύχια η ουσία θα γινόταν ένα ισχυρότατο δηλητήριο.

Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν θα τον έπιαναν ποτέ ζωντανό.

Αν χρησιμοποιούσε το δηλητήριο θα είχε μόνο πέντε λεπτά για να ενεργοποιήσει το αντίδοτο, που βρισκόταν μέσα σε νανο-ρομπότ στον εγκέφαλό του. Είχε μάθει τέλεια την περίπλοκη ακολουθία λέξεων που θα το δραστηριοποιούσαν, αν τις πρόφερε.

Αλλά είχε τη σιγουριά πως δεν θα το χρειαζόταν. Δεν είχε ποτέ αφήσει κάτι στην τύχη. Είχε κάνει βίωμά του πια την υπομονή.
Πρώτα θα έβλεπε τις αδυναμίες του κάθε αντιπάλου, τις δυνάμεις του – τις οποίες θα έκανε και δικές του αν ήταν απαραίτητο – και αργά ή θα έφερνε τον αντίπαλό με το μέρος του, ή αν δεν γινόταν θα τον κατέστρεφε.

Για εκατοντάδες χρόνια, από την εποχή που βασίλευε ο πατέρας του, υπήρχε ο μύθος των Φαινών, ο μύθος πως ήταν συνδεδεμένες με ένα πανάρχαιο δίκτυο πληροφοριών, ένα δίκτυο που υπήρχε κάπου στο σύμπαν, μέσα στις «Φωτεινές Χορδές του Σύμπαντος», σύμφωνα με την ποιητική γλώσσα του τάγματος των Φαινών, και είχε δημιουργηθεί από κάποιο υπεργαλαξιακό πολιτισμό πριν εκατομμύρια χρόνια.
Ένα δίκτυο άυλο και αόρατο σε αυτούς που δεν είχαν τον τρόπο πρόσβασης σ’αυτό.

Ένα δίκτυο που, όπως έλεγαν οι θρύλοι, ήταν σήμερα μέρος κάποιας οντότητας, κάποιας ύπαρξης από κόσμους και υπάρξεις που λεγόταν Μυθαστρία.

Οι μύθοι έλεγαν πως η Μυθαστρία είχε τέτοια γνώση, δύναμη και τεχνολογία – ακόμα και το αδύνατο και ανείπωτο, το σπάσιμο του φράγματος της ταχύτητας του φωτός - που μπορούσε αν ήθελε να γίνει η Αιωνία Αυτοκρατορία. Να πραγματώσει δηλαδή το όνειρο πάνω στο οποίο ο ίδιος, ο Θαιιανός ο 7ος και οι πρόγονοί του θεμελίωσαν την Αυτοκρατορία τους.

Όταν οι αποικίες της Νέας Εκστασιανής άρχισαν να επεκτείνονται, και με την αύξηση της στρατιωτικής τους δύναμης να κατακτούν κοντινούς κόσμους και συστήματα, αποκόπηκαν εντελώς από τους παλαιούς και μακρινούς κόσμους από τους οποίους είχαν ξεκινήσει και με την ενθρόνιση του Θαιιανού του 1ου ανακηρύχτηκε η δημιουργία της Εκστασιανής Αυτοκρατορίας. Έτσι σαν λαίλαπα επεκτάθηκε προς όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις, κάνοντας όμως και πολλούς εχθρούς. Ιδιαίτερα ισχυρούς εχθρούς. Ανάμεσά τους και τη Φαινώ της Νεκτάνεβα.

Γνώριζε καλά και είχε αναθέσει επισταμένα στους υφιεράρχες του, όπως και σε όσες τεχνητές νοημοσύνες διέθετε η Αυτοκρατορία να μελετήσουν για χρόνια το θέμα των Φαινών, τόσο σαν εξωτερική απειλή, όσο και την πιθανή σχέση τους με την θρυλική Μυθαστρία.
Σίγουρα το Φαιναϊκό Τάγμα κάποτε θα ήταν απειλή, αλλά για τώρα όλες οι ενδείξεις έδειχναν πως μια κίνηση φιλίας προς τη Φαινώ της Νεκτάνεβα, θα είχε θετικές επιπτώσεις για την εικόνα του σαν Διαστροκράτορα και κατ’επέκταση για την Αυτοκρατορία.
Ένα ψίχουλο σε όσους λάτρευαν τις Φαινούς και τη Θρησκεία τους, ώστε να δουν τον Κύριό τους με άλλο βλέμμα. Ένα κόκαλο που θα έριχνε σε ένα δαρμένο ζώο και εκείνο θα του έγλυφε το χέρι. Θα γινόταν ακόμα περισσότερο υπηρέτης του κυρίου του.
Και όσα περισσότερα ψίχουλα έριχνε τόσο το μαστίγιο της επόμενης μέρας θα φαινόταν λιγότερο οδυνηρό και δικαιολογημένο, τόσο πιο υπάκουο θα γινόταν το ζώο.
Γι’αυτό και αποφάσισε να επιτρέψει να λειτουργήσει για πρώτη φορά Πύλη για τη Νεκτάνεβα πάνω στη Νέα Εκστασιανή, λίγο καιρό πριν στεφθεί Διαστροκράτωρ.
Μάλιστα μία ιστορική συνοικία της Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις θα θεωρείτο πια μέρος της Υπερ-πόλης Νεκτάνεβα.
Μία δευτερεύουσα Πύλη θα λειτουργούσε βέβαια και στο παλάτι.

Έσφιξε τα δόντια από τον τρομερό πόνο που ένιωθε. Σύντομα και το τελευταί;;ο πεδίο που προστάτευε την αυτοκρατορική κατοικία θα έπεφτε. Από πάνω του ψηλά ακουγόταν σαν απόηχος στη σπηλαιώδη αίθουσα ο βόμβος από χιλιάδες φωνές.

Το ξεραμένο αίμα στα χείλη του ήταν πικρό. Πικρό, όσο γλυκιά είχε υπάρξει η μέρα που η Πύλη για τη Νεκτάνεβα λειτούργησε για πρώτη φορά.
Χιλιάδες κόσμος είχε μαζευτεί να παρακολουθήσει το γεγονός. Μπροστά, με τα ιερά ενδύματα του Διαστροκράτορα, ο ίδιος να κρατά ένα ανθισμένο κλαδί, σύμβολο φιλίας, χαμογελαστός, εφοδιασμένος με ένα ολοαισθητήρα που οι φροντιστές της εικόνας του είχαν κατασκευάσει προσέχοντας και την τελευταία λεπτομέρεια, ώστε η εικόνα που μεταδιδόταν σε όλη την Αυτοκρατορία να έδειχνε έναν καλοσυνάτο, νέο άντρα που, με υποβολιμαία μηνύματα, απέπνεε εμπιστοσύνη και καλοσύνη.

Όταν η όμορφη, εξωτερικά μαρμάρινη ωοειδής Πύλη έλαμψε,το χαμόγελό του ήταν αληθινό όταν από μέσα πρόβαλε η Φαινώ.

H τρομερή Φαινώ της Νεκτάνεβα δεν ήταν παρά ένα νεαρό κορίτσι. Του άρεσαν τα νεαρά κορίτσια. Υπήρχε κάτι αγνό επάνω τους που τον έκανε να θέλει να το ρουφήξει, να το κάνει δικό του, να το κατακτήσει μια για πάντα.

Το κορίτσι ήταν ντυμένο με ένα λευκό λαμπυρίζον αραχνούφαντο μακρύ φόρεμα, σχεδόν διαφανές. Οι θηλές, και οι τρίχες του εφηβαίου της ήταν ορατές καθώς τις χάιδευε το λευκό ύφασμα. Τα μαλλιά της κατάμαυρα, ίσια και μακριά ενώ τα αμυγδαλωτά μάτια της μαύρα σαν το διάστημα, λαμπύριζαν παράξενα χωρίς κανένα φόβο ή δέος με την παρουσία του.
Πιο πολύ αυτό το βλέμμα, παρά το θελκτικό γυμνό κορμί της ήταν που έκανε να χυθεί σαν λάβα, πηχτός και καυτός ο πόθος στους λαγόνες του και σ’όλο το κορμί του.

H τεχνολογία των Πυλών ήταν γνωστή βέβαια αλλά όχι οι κωδικοί που θα είχαν πια προορισμό τη Νεκτάνεβα. Μάλιστα η επαφή αυτή, η πρώτη επαφή με το Φαιναϊκό Τάγμα, θα είχε και σαν αποτέλεσμα την σταδιακή ένωση του Εκστασιανού Δικτύου, με το ανάλογο της Νεκτάνεβα.
Η γνώση, τεχνολογική και επιστημονική, που θα αποκτούσε η αυτοκρατορία θα ήταν πια ανυπέρβλητη!

Του ήταν ήδη γνωστό, βεβαιότητα στην πραγματικότητα, πως η παρουσία εδώ της Φαινούς και οι σκοποί της θα ήταν ανάλογοι με τους δικούς του. Έτσι είχε φροντίσει ώστε όταν το σώμα της υλοποιήθηκε στην έξοδο από την πύλη να εισαχθεί μέσα του ένα μικροσκοπικό νανο-πληνθείο(chip), το οποίο σε λίγα μικροδευτερόλεπτα σάρωσε όλο τον οργανισμό της.
Δεν υπήρχε κάτι ύποπτο ή ανάλογο. Αλλά το νανο-πληνθείο θα μετέδιδε κάθε κίνηση της Φαινούς όσο θα βρισκόταν στην επιφάνεια της Νέας Εκστασιανής. Κάθε επαφή και επικοινωνία της.

Δεν άφηνε ποτέ τίποτα στην τύχη.

Καταραμένη να ήταν η μέρα που επέτρεψε στην πόρνη να πατήσει το πόδι της μέσα στο ίδιο του το παλάτι!
Τώρα πια, σακατεμένος πάσχιζε να βρει τρόπο διεξόδου, τρόπο να φύγει και να σχεδιάσει τα επόμενα βήματά του.
Την εκδίκηση, την απόλυτη εκδίκηση για όσα είχαν κάνει οι επαναστάτες και περισσότερο από όλους εκείνοι, εκείνοι που τον πρόδωσαν.

Αλλά τότε είχε διασκεδάσει με την ιδέα μια Φαινώ, μια μάντισσα του Δικτύου που θα συνδεόταν με τις «Φωτεινές Χορδές του Σύμπαντος» να του έλεγε το καλύτερο για το μέλλον της Αυτοκρατορίας και το πιθανότερο μέλλον, ανάλογα με τις πράξεις του.
Δεν ήταν παρά μία ακόμα τυπική τελετή που ήδη είχε προεγκριθεί στο πρωτόκολλο της επίσκεψης.

Είχε γελάσει με το τραγούδι των Φαινών, «μορφ….αενώ...διαμόρφ…αενώ», με τη ανόητη θρησκεία της οποίας ο ίδιος ήταν Αυθιεράρχης, μια θρησκεία παρόμοια με τη Φαιναϊκή, που όμως του επέτρεπε την πρόσβαση σε μια τεχνολογία αφάνταστη για τον απλό λαό.

Την είχε άκουσε να του λεει πως αν εκείνος ήθελε να διατηρηθεί η χιλιετής αυτοκρατορία, να μην δεχόταν το στέμμα και να το άφηνε σε κάποιον από τους αδελφούς του.
Τα μυστήρια μάτια της τον είχαν κοιτάξει τότε, άφοβα και προκλητικά.
Είχε νιώσει ξανά καυτό πόθο για αυτό το εύθραυστο πλάσμα που φαινόταν να χαίρει μια εξουσίας αν όχι ανάλογης με τη δική του, τουλάχιστον συγκρίσιμης και υπολογίσιμης.
Γέλασε με το «αστείο» της για το στέμμα- αστείο μόνο επειδή επέλεξε να το δει έτσι εκείνη τη στιγμή - και τη ρώτησε για τη Μυθαστρία.

«Δεν είναι παρά ένας μύθος, ένας μύθος των άστρων» του είχε απαντήσει απλά, κοιτάζοντάς τον με αυτά τα λαμπερά κατάμαυρα μάτια, μάτια που μέσα στο λυκόφως φαίνονταν να μην έχουν κόρες και ίριδες, αλλά να καθρεφτίζουν μια άβυσσο.

Τράβηξε το βλέμμα του από τα μάτια της. Ήξερε πως του είχε πει ψέματα.

Εκείνη τη νύχτα έκανε δική του τη γυναίκα. Βίαια. Την στιγμή του αποκορυφώματος, όταν η Φαινώ ψιθύριζε το αληθινό του όνομα, -Μπάαλορ- κάρφωσε το μαχαίρι του στο στομάχι της. Ήταν πρωτόγνωρη η ηδονή, όταν ένιωσε τα νύχια της να μπήγονται στην πλάτη του καθώς εκείνη πέθαινε, και τα μαύρα μάτια της αναποδογύρισαν και, λευκά πια, έκλεισαν για πάντα.

Όσοι ήξεραν για τη μαντεία, όσοι ήξεραν για το δηλητήριο και το αντίδοτο εκτελέστηκαν. Όσοι υποψιάζονταν κάτι για το φόνο της Φαινούς χάθηκαν χωρίς ίχνη.

Δεν είχε ποτέ αφήσει τίποτα στην τύχη.

Ούτε και τους αδελφούς του που φρόντισε είτε να τους εξαφανίσει, είτε να τους δικάσει και εκτελέσει για μια φανταστική και απίστευτη προδοσία. Το βιασμό και φόνο της μεγάλης Φαινούς της Νεκτάνεβα!

Καμμία άλλη Φαινώ δεν ξαναήρθε ποτέ στη Νέα Εκστασιανή. Το δίκτυο της Νεκτάνεβα αποκόπηκε αμέσως από το Εκστασιανό και οι δύο Πύλες έκλεισαν.
Όσα δεδομένα είχαν σωθεί αναλύθηκαν επί χρόνια. Μικροπράγματα όπως ατομικοί τηλεμεταφορείς χειρός, κάποια αύξηση του βεληνεκούς στα τηλεμεταφορικά δίκτυα και άλλα τέτοια έγιναν κτήμα της αυτοκρατορίας. Κτήμα του ίδιου.

Αλλά ποτέ κάνενα στοιχείο δεν βρέθηκε ούτε για τη Μυθαστρία, ούτε βέβαια για προώθηση πέραν της ταχύτητας του φωτός.

Γνώριζε βέβαια πως η Νεκτάνεβα δεν θα είχε πιστέψει το παραμύθι της προδοσίας. Ο ίδιος όμως είχε πετύχει το σκοπό του. Ενθρονίστηκε και ορκίστηκε πως ποτέ δεν θα άφηνε την Αυτοκρατορία στα χέρια τέτοιων προδοτών που σκότωσαν μια επίσημη καλεσμένη για να πλήξουν έτσι το κύρος και την βαθειά πνευματικότητα πάνω στην οποία είχε θεμελιωθεί η αυτοκρατορία.

Έτσι έγινε παμψηφεί και Αυθιεράρχης.

Πού είχε γίνει το λάθος τότε; Οι κλώ;νοι είχαν την εμπειρία και τις μνήμες του, αλλά όχι όλες. Ο έλεγχος πάνω τους ήταν απόλυτος για τόσες δεκαετίες.
Για δύο μερόνυχτα, άυπνος, εξαντλημένος και τώρα τραυματισμένος, πληκτρολογούσε ατελείωτους κωδικούς στο Δίκτυο προσπαθώντας πρώτα να επικοινωνήσει με τον, αποδεκατισμένο πια, στόλο του, με τους Υφιεράρχες-στρατηγούς του, με κάποιον ισχυρό κόσμο, με το Τηλεμεταφορικό Δίκτυο.

Τίποτα.

Κλεισμένος μέσα στο Άδυτο, παγιδευμένος, δεν μπορούσε ούτε να βγει, ούτε κάποιος να μπει, όσο λειτουργούσαν οι ασπίδες γύρω του. Το παλάτι από πάνω του, η αυτοκρατορική κατοικία-πόλη, είχε επίσης γκρεμιστεί. Όση ενέργεια υπήρχε πια, την έχει θέσει γύρω από το Άδυτο.

Αλλά τώρα, όλα είχαν σωπάσει. Οι οθόνες έχουν σβήσει και το σύριγμα που ακούγεται ολόγυρα δυναμώνει με κάθε λεπτό που περνά. Το μόνο φως που βλέπει πια είναι το κόκκινο του ατομικού τηλεμεταφορέα που φορά στο αχρηστεμένο του χέρι.
Αλλά δεν υπάρχει Σύνδεσμος για πουθενά. Πουθενά πάνω στη Νέα Εκστασιανή. Πουθενά στους τροχιακούς σταθμούς ή στο στόλο του.

Νιώθει το πρόσωπό του να συσπάται σε μια άγρια γκριμάτσα. Με κόπο και μουγκρίζοντας από τον πόνο ακουμπά το δεξί του χέρι πάνω στο γραφείο, και με μια γρήγορη κίνηση διασταυρώνει τα νύχια των αντιχείρων του. Αν αυτό είναι το τέλος, τότε αυτός θα είναι που θα το δώσει. Αυτός μόνο!

Το σύριγμα του θυμίζει τα ουρλιαχτά όσων βασάνισε. Δύναμη... Ισχύς... Εξουσία… δική του!
Νιώθει τα πόδια του να λυγίζουν αλλά παραμένει όρθιος. Συνεχίζει να πληκτρολογεί συνδυασμούς στον τηλεμεταφορέα του.
Αλλά είναι παράξενο. Το σύριγμα σαν να του τρυπά το στήθος, και να αναδεύει από μέσα κάτι. Άγνωστο, αλλόκοτο, που δεν του αρέσει.

Νιώθει ναυτία και τα μάτια του θολώνουν. Πρέπει να αποστασιοποιηθεί. Έχει την στρατιωτική πειθαρχία εκατόν πενήντα χρόνων. Βγάζει το αγαπημένο του μαχαίρι και χτυπά με αυτό το γραφείο απανωτά, προσπαθώντας έτσι να ξεκολλήσει, να πετσοκόψει αυτό το συναίσθημα.

Ξαφνικά το κόκκινο φωτάκι, γίνεται πράσινο. Τηλεμεταφορικός σύνδεσμος!!

Προσπαθεί να θυμηθεί τις περίπλοκες λέξεις που θα ενεργοποιήσουν το αντίδοτο. Λέξεις που και να ήθελε δεν θα μπορούσε να ανακαλέσει αν οι λετουργίες του εγκεφάλου του δεν το επέτρεπαν, αν δεν βρισκόταν δηλαδή σε θανάσιμο κίνδυνο από το δηλητήριο.

Αλλά το σύριγμα, το συναίσθημα, δεν τον αφήνει. Διογκώνεται. Αποκτά φωνή και η φωνή γίνεται μορφές. Εκατομμύρια μορφές και μία μοναδική μορφή που τον πλησιάζει.
Η γυναίκα φορά ένα μακρύ λευκοδιάφανο φόρεμα. Λερωμένο από αίμα. Ένα μαχαίρι προεξέχει από το στομάχι της. Λευκοδιάφανο.….

Σωριάζεται στο πάτωμα. Το στόμα του αφρίζει. Ουρλιάζει καθώς ο φλογισμένος νους του προσπαθεί να θυμηθεί τις λέξεις αλλά μόνο μπερδεμένες, φθαρμένες συλλαβές ανασύρονται απ’τη μνήμη του.

Η γυναίκα στέκεται από πάνω του. Χαμογελά.

Είναι δυνατόν ο νους του, η ύπαρξή του η ίδια να είναι ένα σάπιο πρόγραμμα;

Επικαλείται τη δύναμη, την εμπειρία της ζωής του, την ατσάλινη πειθαρχία 150 χρόνων, την επιβεβαίωση της ίδιας του της ταυτότητας.

Είναι ο Διαστροκράτωρ Αυθιεράρχης Θαιϊανός ο 7ος! Ξέρει την Αυτοκρατορία του!
Μια αυτοκρατορία που εκτείνεται σε διακόσια εκατομμύρια κυβικά έτη φωτός, απ’την Ωρόρα-Εικόνικα και τον Ρουβίκωνα, ως…

...ένα ερειπωμένο δωμάτιο στα έγκατα ενός κατεστραμμένου παλατιού, σε μια βομβαρδισμένη πόλη ενός αποδεκατισμένου πλανήτη.

Εκατοντάδες φορές είχε σταθεί ο ίδιος, πάνω σε ανάλογα ερείπια κάποιου κατακτημένου κόσμου.
Από πάνω. Όχι θαμμένος.

Είναι άραγε αυτό το τέλος; αναρωτιέται για πρώτη φορά κάποια κρυφή γωνιά του νου του, ενώ προσπαθεί να ανασύρει ξανά και ξανά την ακολουθία του αντίδοτου. Είναι το τέλος;

Η γυναίκα χαμογελά και η φωνή της, οι φωνές των μορφών, αντηχεί, ξεσκίζοντας το νου του.

‘Ναι, Μπάαλορ, είναι το τέλος!’

Την ακούει καθαρά. Ακούει τις φωνές, τη φωνή, τις κραυγές όσων σκότωσε, μέσα σ’αυτές και τις κραυγές των παιδιών του, όλων των παιδιών που δεν έζησαν, των δεκαπέντε εκατομμυρίων κατοίκων της Ουρμπάνα Εξ Τέμπλις, τις κραυγές από τις ζωές που με χαρά και πάθος ρούφηξε στα χρόνια της βασιλείας του ως την τελευταία στιγμή.

«Τι μου έκανες, σκύλα. Σκύλα, πουτάνα σκουληκιασμένη. Ποια είσαι; Ποιος σε έστειλε εδώ; Σε έστειλε η Μυθαστρία; Είσαι πράκτοράς της;» ρωτά μέσα στο νου του, καθώς σφαδάζει και νιώθει σάλια να τρέχουν από την άκρη του στόματός του, ενώ προσπαθεί να ουρλιάξει τις σκέψεις του στη γυναίκα που τον κοιτά ακόμα χαμογελαστή και ατάραχη με τα μαύρα παράξενα μάτια της καρφωμένα στα δικά του.

«Με έστειλε η Μυθαστρία; Πράκτοράς της;»

Η φωνή της, οι φωνές, είναι ειρωνική και η ειρωνεία του τρυπά το νου ακόμα περισσότερο.

«Δεν με έστειλε η Μυθαστρία, Μπάαλορ. *Είμαι-είμαστε* η Μυθαστρία. Είμαι η τάξη, η αλλαγή, η ζωή, είμαι η εντροπία και το χάος ενάντια στην εντροπία και το χάος που έσπειρες. Είμαι ο καταλύτης της δικαιοσύνης, η διαμόρφωση, η αέναη ανανέωση, εντροπία και ενθαλπία μαζί – θυμάσαι το τραγούδι μου, Αρχιεράρχη; - και θα σου επιστρέψω αυτό που το σύμπαν σου οφείλει.»

Απαλά, χωρίς κόπο βγάζει το μαχαίρι από το στομάχι της. Τα νύχια της μακριά και κόκκινα σαν βαμμένα με το αίμα της.

Γιατί το βλέμμα του επικεντρώνεται στα νύχια της άραγε; Δεν φοβάται το μαχαίρι, το μαχαίρι του. Μέσα στα κατάβαθα του είναι του ξέρει πως αν η γυναίκα ήθελε να τον σκοτώσει θα το είχε κάνει ήδη. Ξέρει πως ίσως αυτό που βλέπει να είναι μια παραίσθηση που προκαλεί το δηλητήριο. Πόσοι και πόσοι βλέπουν οράματα, θεούς ή και δαίμονες, όταν έρχεται η στιγμή να πεθάνουν;

Ήρθε η στιγμή να πεθάνει; Να πεθάνει νικημένος;

Όχι, όχι αυτό δεν μπορεί να το δεχτεί. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς πιο ισχυρός από Αυτόν. Αν είναι να πεθάνει θα γίνει με το δικό του χέρι, με δική του απόφαση. Αλλά αν η σκύλα τον σκοτώσει, αν έχει ήδη ηττηθεί τότε… τότε δεν είναι αυτός ο Θαιϊανός ο 7ος! Ποιος μπορεί να είναι όμως;

Θυμάται...κάποιους άλλους εαυτούς, κομμάτια δικά του, πλευρές του...

Ναι, δεν είναι αυτός που ηττήθηκε ο Θαιιανός! Ο Θαιιανός, ο αληθινός Διαστροκράτορας δεν νικιέται. Είναι μόνο ένας από τους κλώνους του. Μια πλευρά του κατώτερη από τον αληθινό. Μερικούς τους είχε σκοτώσει ο ίδιος. Ήταν προδότες. Έπρεπε να πεθάνουν για την Αυτοκρατορία. Ο Θαιιανός είναι ζωντανός κάπου στο γαλαξία και θα νικήσει τους εχθρούς του, τη σκύλα που τώρα τον κοιτά από πάνω του.

«Δε με νίκησες, βρόμα! Ο Θαιιανός δεν νικιέται! Ένας κλώνος είναι αυτός που πεθαίνει σήμερα. Ένα μικρό κομμάτι του Αυτοκράτορα!»

Φωνάζει με όλους τους πόρους του σώματός του. Ξέρει πως η γυναίκα τον ακούει.

«Όχι, Μπάαλορ. Οι κλώνοι σου είναι νεκροί. Τους σκότωσες έναν-έναν ή σκοτώθηκαν μεταξύ τους. Αυτοί ήταν οι προδότες Μπάαλορ. Εσύ, ο εαυτός σου. Ήξερες πως ήταν επικίνδυνο να δημιουργήσεις επτά αντίγραφα του εαυτού σου. Αλλά δεν κατάλαβες γιατί.
Είσαι παρανοϊκός Μπάαλορ. Και η παράνοια αυτή μεταφέρθηκε και στους κλώνους σου και κάποτε εκδηλώθηκε. Και αυτοί προτίμησαν να πιστέψουν πως ήσαν οι αρχικοί και οι υπόλοιποι ήταν οι κλώνοι-προδότες. Το προτίμησαν, γιατί θα το προτιμούσες και συ στη θέση τους και θα είχες θελήσει να αποτινάξεις κάθε άλλη επιρροή από πάνω σου.
Αλλά εσύ δεν είσαι κλώνος. Είσαι ο αρχικός, ο αληθινός, ο μόνος Διαστροκράτορας που είχε τη γνώση, τον κωδικό του αντίδοτου, τη μνήμη της επαφής με τη Φαινώ πριν από 120 χρόνια.»

Η Φαινώ σταματά να μιλά για λίγο και παραμένει σκεφτική σαν να αναπολεί κάτι. Τον κοιτά και χαμογελά με τα κόκκινα χείλη της. Γι'αυτόν όμως, το χαμόγελο 
και τα μαύρα, αβυσσαλέα μάτια της δεν είναι διαφορετικά από τη φρικαλέα γκριμάτσα ενός τέρατος βγαλμένου κατ'ευθείαν από μια κόλαση που ο ίδιος δεν φανταζόταν ποτέ πως μπορούσε να υπάρχει γι'αυτόν. Μια κόλαση της οποίας την πύλη περνούσε αυτή τη στιγμή.

«Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα; Μαζί μου; Αυτή τη μνήμη, αυτή την εμπειρία δεν την μοιράστηκες με κανέναν άλλο ποτέ. Γιατί φοβόσουν, Μπάαλορ. Φοβόσουν όχι τα αντίποινα για το φόνο της Φαινούς της Νεκτάνεβα, αλλά εμένα την ίδια. Φοβόσουν αυτό που είδες στα μάτια μου. Τη Μυθαστρία ως εντροπία. Γιατί για σένα αυτή είναι η Μυθαστρία, Μπάαλορ. Το τέλος της εξουσίας σου. Το όριό σου.»

Το φωτάκι του τηλεμεταφορέα συνεχίζει να είναι πράσινο.

Ο Μπάαλορ σφαδάζει. Κάθε μόριο του σώματος του έχει πάρει φωτιά από την προσπάθεια να σηκώσει το χέρι του, να πατήσει το πλήκτρο. Αλλά δεν μπορεί. Ο πόνος που κατακλύζει το σώμα του τώρα δεν προέρχεται μόνο από το δηλητήριο που χύνεται στις φλέβες του πλησιάζοντας τον εγκέφαλό του, αλλά και από το δηλητήριο, την επίγνωση της αλήθειας που είναι σαν δηλητήριο και βγαίνει από το στόμα της Φαινούς.

Μέσα στον κυκεώνα, στο στρόβιλο που τον καταπίνει πια, θυμάται…και καταλαβαίνει!

Τα νύχια της σκύλας στην πλάτη του πριν από εκατόν είκοσι χρόνια κατέστρεψαν τη μνήμη της ακολουθίας των λέξεων που θα ενεργοποιούσαν το αντίδοτο!

Αλλά όχι μόνο αυτό.

Η ίδια η Φαινώ, η σκύλα-αράχνη είχε ανοδιοφορτώσει και τον εαυτό της, τη μνήμη της, την καταραμένη Μυθαστρία μέσα του, όλα αυτά τα χρόνια!

Ήταν λοιπόν... πιόνι της;

Πιόνι...;

Ήταν οι εντολές που έδινε στους κλώνους - οι οποίοι πίστευαν πως ήταν η δική τους στρατιωτική μεγαλοφυία που τις διαμόρφωνε, και όχι υποβολιμαίες από κάπου αλλού – τόσο ψεύτικες, τόσο όχι-δικές του;

Όπως ήταν οι κλώνοι του, τα παιδιά του, οι υπήκοοι του δικά του πιόνια, έτσι κι αυτός ήταν τόσα χρόνια πιόνι της Μυθαστρίας στο πρόσωπο της γαμημένης, καταραμένης μάντισσας;

Η Φαινώ σκύβει και πλησιάζει το πρόσωπό του. Τα μάτια της μαύρα, κατάμαυρα χωρίς κόρες και ίριδες, περικλείουν μέσα τους το σύμπαν ολόκληρο.

Η Αυτοκρατορία του είναι ένα μικροσκοπικό φωτεινό σημαδάκι μέσα τους. Ο ίδιος κάτι λιγότερο και από σκόνη.

«Γιατί δεν προσπάθησες να με σκοτώσεις τότε;» κραυγάζει προσπαθώντας να κοιτάξει μακριά από αυτά τα μάτια. «Γιατί άφησες να περάσουν τόσα χρόνια, και ήρθες τώρα;»

Η Φαινώ γελά.

«Πιόνι, πράγματι. Τέλειο πιόνι που το ίδιο δημιούργησε την αρχή και το τέλος του. Είναι απλό, Θαιιανέ, 7ε Διαστροκράτορα-Αυθιεράρχη της Αγίας Κραταιός Αυτοκρατορίας της Νέας Εκστασιανής.
Ο δικός σου θάνατος δεν είχε νόημα γιατί, όσο και να θεωρούσες τον εαυτό σου ημίθεο, ήσουν μόνο ένας άντρας. Θα είχες αντικατασταθεί από κάποιον άλλο, τον Θαιιανό 8ο ή 9ο ή 10ο ο οποίος θα συνέχιζε την καρκινική επέκταση της αυτοκρατορίας αποκτώντας όλο και μεγαλύτερη δύναμη.
Οπότε σε αφήσαμε Μπάαλορ. Σε αφήσαμε να γίνεις εσύ ο ίδιος ο δήμιος της Αυτοκρατορίας, σκοτώνοντας τα παιδιά σου, δημιουργώντας κλώνους με τα δικά σου χαρακτηριστικά, όπως κάνει ένα καρκίνωμα, που στο τέλος κατάπιε και σένα μαζί εξαντλώντας την ισχύ της αυτοκρατορίας. Όπως είχε πει ο χρησμός τότε…»

Βλέπει τα νύχια της να στάζουν αίμα καθώς η Φαινώ σηκώνει το χέρι της που κρατά το μαχαίρι, το δικό του μαχαίρι και περιμένει ένα χτύπημα που δεν έρχεται.
Περνά το ματωμένο μαχαίρι πάνω από το πράσινο φωτάκι στον τηλεμεταφορέα του χεριού του.

Το φωτάκι γίνεται ξανά κόκκινο.

«Τέλος, Μπάαλορ.»

Ο ρόγχος που βγαίνει από το στόμα του δεν ανήκει πια σε άνθρωπο.

Το Άδυτο συγκλονίζεται και γκρεμίζεται ολόγυρά του.

Ο κόσμος των ματιών του κοκκινίζει, η μορφή της Φαινούς ξεθωριάζει, ενώ το Σύμπαν μέσα στον εγκέφαλό του, μέσα στο νου του Διαστροκράτορα Αυθιεράρχη Θαιιανού του 7ου γίνεται μαύρο.

Πιέστε το πλήκτρο σύνδεσης με το Νοο-Δίκτυο πάνω στο σώμα σας για άμεση επαφή. Γεγονότα του τελευταίου φεμτοδευτερόλεπτου.

- Καλησπέρα σας κυρίες, κύριοι, πολύφυλες και άφυλες, υλικές, ημιυλικές και άυλες, αδιαστατικές, μονοδιαστατικές και πολυδιαστατικές κυριότητες. Είμαι ο Έρενς Υδράργυρος και συνδεόμαστε αμέσως με την αντιεικονίτριά μας Άσκελα σανΓκρεάλ που βρίσκεται από χτες στον πλανήτη Αελι(ντ)άερα για την καθέλκυση του πιο παράξενου αστρόπλοιου του 71ου αιώνα. Άσκελα!

Καλησπέγα και από μένα, Έγενς. Πγέπει όμως πγώτα να κάνω μια διόγθωσή. Βγίσκομαι στην Αελιάεγά, το νοητικό διπλό-διπλό του υλικού κόσμου Αελι(ντ)άεγά. Το "ντ" δείχνει τη δόνηση του "ντο", δηλαδή της ύλης, και η απουσία του από το όνομά σημαίνει την ανυψωμένη πγαγματικότητά, τη νοητική διάσταση θα λέγαμέ, στην οποία γίνεται η καθέλκυση του αστγόπλοιού "Αελιαεγανή Γαψωδία"!

Άσκελα, είμαι σίγουρος πως οι νοο-θεατές μας θα αναρωτιούνται τι το ενδιαφέρον έχει μια απλή καθέλκυση ενός παρωχημένου μέσου μαζικής μεταφοράς στην αλλοδιαστατική Αελιάερα ώστε να αποτελεί την πρώτη είδηση του Νοο-δικτύου. Δεν πρόκειται βέβαια για κάποια εκδήλωση του Πανγαλακτικού Συλλόγου Δημιουργικού Αναχρονισμού, έτσι δεν είναι;

Φυσικά και όχι, Έγενς, Το αστγόπλοιό "Αελιαεγανή Γαψωδία" είναι το πγώτο σκάφος φτιαγμένό αποκλειστικά από…μουσική!
Αιτία για την κατασκευή αυτού του πλοίου στάθηκε η ανακάλυψή από Αελιαεγανούς επιστήμονές μιας φυλής στο Αγχετυπικό Διαστημά, μιας ολόκληγής αυτοκγατογίας θα έπγεπε να πούμέ, της οποίας το φυσικό σώμα αποτελείται από εξαιγετικά πεγίπλοκούς συνδυασμούς ήχων. Η οικολογία τους είναι τόσο αλλόκοτή, λεπτεπίλεπτή και γευστή που ένα υλικό πλοίο ή άλλο υλικό σώμα που θα πλησίαζέ το χώγο τους θα κατέστγεφέ πλήγως την ισογοπία των συστημάτων τους.
Θα ήταν κάτι ανάλογό με το να γίχναμε μια τεγάστια πέτγά σε μια ήγεμη λίμνη!
Ο μόνος τγόπος να έγθουμε σε επαφή μαζί τους είναι με ένα πλοίο φτιαγμένο από μουσική.
Σιγουγά θα είναι μεγάλο σοκ για τους Ηχητικούς η πγωτή επαφή τους με έναν εξωκόσμιό πολιτισμό έστω και αλλοδιαστατικό όπως είναι αυτός της Αελιάεγά, αλλά οι επιστήμονές θεωγούν πως ένα τέτοιο πλοίο θα είναι απόλυτά κατανοητό και "υλικό" από τη φυλή αυτή και οι πληγοφογίες που σαν μελωδίες θα αποθηκευτούν στην "Αελιαεγανή Γαψωδία" θα γίνουν επίσης κατανοητές από τους Ηχητικούς, ξεκινώντας έτσί μια πγώτη επαφή με έναν ακόμά παγαξενό πολιτισμό στο Αγχετυπικό Διάστημά.
Από την Αελιάεγά για το GNN News, Άσκελά ΣανΓκγεάλ.

Kαι μια ακόμα είδηση από την Αελι(ντ)άερα που λάβαμε μόλις τώρα. Η γνωστή αμφίφυλη ντίβα του νευρωνετικού τραγουδιού Νορέβα Νορεάσκα δ'Ουράνα, η οποία πριν μερικές δεκαετίες δημιούργησε σκάνδαλο όταν απαίτησε να αλλάξει η νομοθεσία του κόσμου της ώστε να μπορέσει να παντρευτεί το ίδιο το αντιπολικό αντιγραφό της (back up), το οποίο είναι αρσενικό όσο είναι θηλυκή η Νορέβα, απαιτεί τώρα να πάρει διαζύγιο!
"Δεν μπορώ να πιστέψω πως παντρεύτηκα αυτόν τον κρετίνο και μάλιστα πως δημιουργήθηκε από το πλευρό μου" φώναξε σχεδόν υστερικά η μεγάλη ντίβα όταν της μιλήσαμε μετά την τελευταία παράστασή της στην Όπερα Νευρώνικα στο Νέο Παρίσι-Plus-Plus.
Η αναφορά στο "πλευρό" της σκανδάλισε πολλούς θρησκευόμενους στην Αελι(ντ)άερα, και όχι μόνο, που θεώρησαν πως η ντίβα προσβάλει το ιερό τους Βιβλίο το οποίο ξεκινά με τη φράση "Και η γυνή δημιούργησε τον άνδρα εκ του πλευρού της εις σάρκαν μία".
Ο σύζυγός της Αβέρον Ακσάερον δ'Ουράνα μας υποδέχτηκε ψυχρά και δήλωσε μόνο - καθώς έτρωγε ένα μήλο - "Τέτοιο φίδι που παντρεύτηκα καλά να πάθω", ενώ ο νομικός εκπρόσωπος του κυρίου δ'Ουράνα ανασήκωσε απλά τους ώμους και είπε:
"Αν η κυρία δ'Ουράνα προχωρήσει σε διαζύγιο ο πελάτης μου θα ζητήσει όχι απλά διατροφή αλλά τη μισή περιουσία που του ανήκει εξ υπάρξεως και συγχρόνως θα απαιτήσει το copyright του φύλου του.
Η κυρία δ'Ουράνα θα χάσει πολύ περισσότερα από το "πλευρό" της και τη μισή περιουσία της. Θα πρέπει να μείνει για πάντα μονόφυλη και θηλυκού γένους και μάλιστα χωρίς ζωντανό αντίγραφο".


----------------------------------------------------------------

Σώοι βρέθηκαν οι επιβάτες των δύο χρονόπλοιων "Γουέλς" και "Ελύζιουμ" τα οποία συγκρούστηκαν λίγο πριν βγουν από το Χρονοπλέγμα-88 στην εποχή μας.
"Είδα όλη τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου" μας δήλωσε ένας επιβάτης.
Και πράγματι από τη σύγκρουση ο τοπικός χρόνος επιταχύνθηκε τόσο πού που σχεδόν εξακόσια χρόνια πέρασαν μέχρι να ανταποκριθούν οι Χρονοελεγκτές και να περισυλλέξουν τους ναυαγούς.
Όλοι οι επιβάτες είχαν γίνει σκόνη, αλλά μια που το DNA τους ήταν ήδη γνωστό πριν επιβιβαστούν για την κρουαζιέρα στα Άπειρα Νησιά, επανήλθαν σώοι και αβλαβείς.
Οι επιβάτες του δεύτερου χρονόπλοιου ήταν πιο άτυχοι. Ο χρόνος γι'αυτούς επεκτάθηκε τόσο ώστε βίωσαν σχεδόν δέκα χρόνια υποκειμενικής εμπειρίας μέχρι να επανέλθουν στο φυσικό χρονικό πλαίσιο. "Βαρέθηκα τη ζωή μου" μας είπε μία ναυαγός.
Η Χρονοελέγκτρια Μελλονδίκαια ΕξΤεμποράνεα η Δεύτερη, υπεύθυνη του Χρονοπλέγματος-88, δήλωσε πως η υπόθεση ερευνάται και δεν απέκλεισε την περίπτωση να μην πρόκειται για ατύχημα αλλά για τρομοκρατική ενέργεια.
Αν επαληθευθεί θα είναι το δεύτερο τρομοκρατικό χτύπημα για το 8755.

Σαν σήμερα πριν χιλιάδες χρόνια: O Πρόεδρος της Ενωμένης Γης σε έκτακτη συνέντευξη τύπου στη βίλα του στη Γενεύη διέψευσε χτες με βδελυγμία φήμες του κίτρινου τύπου που ήθελαν το Παγκόσμιο Συμβούλιο να πουλά τη Σελήνη στις Σολαριανές Αποικίες.
"Ζούμε σε δύσκολους καιρούς" δήλωσε σοβαρά ο Πρόεδρος και αρχηγός του Συμβουλίου. "Η οικονομία μας βρίσκεται σε ύφεση, αλλά το Ανθρώπινο Πνεύμα και η ψυχή της φυλής δεν θα επιτρέψει ποτέ να πουλήσουμε τη Σελήνη στους πλουτοκράτες, ιμπεριαλιστές Σολαριανούς".
Δυστυχώς ο Πρόεδρος έδειξε να εκνευρίζεται με την ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την σχεδόν απόλυτη μόλυνση του φυσικού δορυφόρου της Γης και για τα τρισεκατομύρια τόνους σκουπιδιών και αποβλύτων που ρυπαίνουν το 91% της επιφάνειάς του.
Πριν φύγει για το επίσημο δείπνο που θα παρατιθόταν στην άλλη βίλα του στο Τόκυο, ο Πρόεδρος δήλωσε μόνο:
"Κάνουμε τα πάντα ώστε ο επερχόμενος αιώνας σε λίγα χρόνια, να βρει τον κόσμο μας ξανά πλούσιο και υγιή, και εγκάθετες ερωτήσεις όπως αυτή περί μόλυνσης στη Σελήνη σκοπό έχουν να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη και εξυπηρετούν γνωστά και σκοτεινά συμφέροντα".

Σαν σήμερα πριν χιλιάδες χρόνια: Η γκρίζα πανσέληνος που χλωμά φώτιζε τη χτεσινή νύχτα έγινε μάρτυρας επεισοδίων ανάμεσα στην Ιντερσατνετπολ - την Παγκόσμια Αστυνομία - και σε αναρχικούς νεαρούς, και όχι μόνο, που είχαν συγκεντρωθεί σε πολλές πόλεις του κόσμου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την - κατ'αυτούς - αδιαφορία του Παγκόσμου Συμβουλίου για τα προβλήματα στη Σελήνη, τα οποία αντανακλούν τα αντίστοιχα προβλήματα στη Γη. Αρκετοί κόμβοι μετάδωσης με λέιζερ καταστράφηκαν από το ειδικό σώμα της Ιντερσατνετπολ παρά την αντίσταση των συγκεντρωμένων που είχαν δημιουργήσει αλυσίδες, όταν πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης προβλήθηκε με λέιζερ η πρόταση "SELL ME TO THE SOLARIANS TO CLEAN ME UP! PLEASE!". Η φράση έγινε ορατή σε όλες τις περιοχές της Γης όπου ήταν απόγευμα, νύχτα ή πρωί αλλά μεταδώθηκε μέσω του Ιντερσατνετ παντού. Χρειάστηκαν δεκάδες κόμβοι σε πλήρη συγχρονισμό σε όλη τη Γη και τεράστια κατανάλωση ενέργειας για να προβληθεί με λέιζερ η φράση αυτή. Έγιναν χιλιάδες συλλήψεις σε πάνω από εκατό πόλεις του κόσμου, ενώ οι διαδηλωτές τραγουδούσαν:

Έκτακτη ανακοίνωση. Όσοι σκοπεύετε να ταξιδέψετε μέσω της σκουληκότρυπας jjj-AH-1566-df-3485498 από Ουριάλια για Τέλεθο-18, Ουμπράλα, Δένβον, Ωρόρα-Εικόνικα, Γαλάξια, Κυβερ'ιένα, Νόσκορ, Μα-άνθου, Σύλβαν, Ιελβίρια, Μπάλμοραλ, Άυρακτ πρέπει να γνωρίζετε πως η έξοδος στη Μα-άνθου είναι κλειστή λόγω επισκευών μετά από ζημιές που υπέστη από αναπάντεχης ισχύος ηλιακή έκλαμψη του νάνου-συνοδού στο διπλό ήλιο της Μα-άνθου.
Οι επιβάτες μπορούν να εξυπηρετηθούν με τηλεμεταφορικές πύλες από τα σχετικά κοντινά συστήματα του Νόσκορ και του Σύλβαν για το σύστημα της Μα-άνθου. Εναλλακτικά, μπορούν να χρησιμοποιήσουν - χωρίς έξτρα χρέωση - τη σκουληκότρυπα jjj-AH-1566-df-3485481 από Ουριάλια για Δοριδόρα και να αποβιβαστούν στην έξοδο του συστήματος του Φώτονα και από τον Φώτονα να ταξιδέψουν με σχετικιστικά σκάφη για τη γειτονική Μα-άνθου. Το ταξίδι Φώτων - Μα-άνθου διαρκεί 13 στάνταρ ώρες.
Λυπούμαστε για την ταλαιπωρία και προσπαθούμε να επαναφέρουμε τη χρήση της εξόδου της σκουληκότρυπας το συντομότερο δυνατόν.