Ιστοριούλα "σκοτεινής" φαντασίας που γράφτηκε μέσα σε μία ώρα για έναν διαγωνισμό
"flash fiction live" που κάναμε στο sff.gr, και όπου οι συγγραφείς του φόρουμ
θα γράφαμε μια ιστορία πάνω σε ένα καθορισμένο θέμα, εκείνη τη στιγμή. Ο χρόνος που είχαμε ήταν ακριβώς μία ώρα! Το θέμα του συγκεκριμένου διαγωνισμού ήταν "Απάτη".
Η επιρροή από την ταρώ εμφανής και σε αυτή την ιστορία.
* * * * * * * * *
Απατηλές Φεγγαραχτίδες
Όχι, ο Διάβολος σ'αυτή τη θέση δεν σημαίνει πως κάτι κακό θα σου συμβεί. Κοίτα τη Βασίλισσα των Κύπελλων από πάνω και τη Σελήνη από κάτω. Φοβίες και εμμονές που αφορούν μια γυναίκα. Η Σελήνη σημαίνει απάτη, το γλαυκό φως που λίγο φωτίζει τις σκιές, αρκετά για να πάρει άλλη μορφή το περιβάλλον. Σκοτεινές, διαβολικές μορφές, που το παιχνίδισμα της φαντασίας σου τις κάνει να φαίνονται έτσι.
Σταμάτησε για να πάρει μια ανάσα. Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό της. Το σκοτεινό δωμάτιο, τα κεριά, την κούραζαν. Όμως είχε δώσει όρκο ποτέ να μην διώξει κανέναν πελάτη που ερχόταν στο μικρό μαγαζάκι της.
Αυτή η γυναίκα όμως την κούραζε πολύ. Η αύρα της ήταν σκοτεινή, φοβισμένη και γεμάτη άγχος και αρνητικότητα. Ήταν σιωπηλή, και μόνο μέσα στα μάτια της που αντιφέγγιζαν στο ημίφως των κεριών φαινόταν η εσωτερική αναταραχή της. Μια πάλη με δυνάμεις που δεν κατανοούσε, αλλά που της προκαλούσαν τόσο τρόμο, τόση οδύνη. Πήρε μια βαθιά ανάσα ακόμα και συνέχισε.
Αυτό που ζητάς είναι να ελευθερωθείς από τα δεσμά σου. Για να γίνει αυτό πρέπει να παλέψεις με το Διάβολο, που μπορεί να έχει τη μορφή μιας γυναίκας που σε πιέζει αφάνταστα. Αλλά κοίτα, κοίτα, δίπλα βρίσκεται το Άστρο, το σύμβολο του απείρου και της ελπίδας και από πάνω του, στη θέση για τα σωστά βήματα που πρέπει να κάνεις για να βρεις το σύμμαχό σου είναι ο Ήλιος, το σύμβολο του φωτός.
Σώπασε.
Η γυναίκα απέναντί της συνέχισε να παραμένει σιωπηλή κοιτάζοντάς μια τα χαρτιά και μια τη μάντισσα της Ταρώ. Δεν φαινόταν να έχει πειστεί.
Το ύφος της γκρίζο και στενάχωρο,έδειχνε περισσότερο να κατανοεί το Διάβολο, τη Σελήνη και τη Βασίλισσα των Κύπελλων, παρά το Άστρο και τον Ήλιο.
Ω, πόσο ανάγκη από φως είχε, πόσο ξεχασμένη και μόνη ήταν μέσα σε ένα σκοτεινό κόσμο στον οποίο το μόνο φως χρησίμευε για να κάνει το σκοτάδι ακόμα πιο τρομακτικό, τις αλυσίδες της ψυχής της ακόμα πιο σφιχτές.
Τράβηξε ακόμα μια κάρτα.
Ήταν ο Τρελός. Το ξεκίνημα χωρίς σχέδιο, η τόλμη μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια, το ρίσκο. Για να φτάσει στο φως του Άστρου και του Ήλιου έπρεπε να τολμήσει.
Αλλά η γυναίκα αυτή απέναντί της είχε ξεχάσει να τολμά, να γελά, να ριψοκυνδινεύει, να έχει έστω και μια σπίθα αισιοδοξίας. Ήταν κολλημένη στη Σελήνη, τον παραμορφωτικό καθρέφτη των συναισθημάτων και της φαντασίας, που εξαπατά με το ίδιο το φως του. Και ο αστακός στο κάτω μέρος της κάρτας που απλώνει τις δαγκάνες του προς το χλωμό ουράνιο καθρέφτη δεν ήταν παρά το ίδιο το καβούκι στο οποίο η γυναίκα είχε κλειστεί, και παρακαλούσε την άπονη Σελήνη να την ελευθερώσει.
Δεν θα βρεις την ελευθερία που αποζητάς ποτέ, αν δεν τολμήσεις να βγεις από τα δεσμά που η ίδια έχεις φορέσει, καλή μου.
Μη ζητάς από την πλανεύτρα Σελήνη να σου δείξει το δρόμο. Το χλωμό φως της είναι ένα αντικαθρέφτισμα μόνο, μια πλάνη, μια "μάγια".
Επειδή φουσκώνει τα νερά και σε βγάζει λίγο στην επιφάνεια πιστεύεις πως θα σε κάνει να πετάξεις.
Αλλά δε θα σε κάνει.
Ο Τρελός είναι η κάρτα που κρατά το κλειδί της απελευθέρωσής σου. Ο Τρελός που τολμά να ριψοκινδυνεύσει να πέσει στο βάραθρο, όπως δείχνει η κάρτα του. Μπορεί όμως και να μην πέσει, γιατί ο Ήλιος και το Άστρο λάμπουν και σε καθοδηγούν. Αν μόνο τολμήσεις να σπάσεις η ίδια την ψευδαίσθησή σου.
Η γυναίκα σάλεψε για πρώτη φορά. Στα μάτια της φάνηκε και κάτι άλλο εκτός από θλίψη. Ήταν άραγε μια σπίθα κατανόησης;
Η μάντισσα άδραξε την ευκαιρία και έβγαλε άλλη μια κάρτα. Την τελευταία.
Αυτή που σήμαινε το τελικό αποτέλεσμα.
Ένιωσε τη ραχοκοκαλιά της να παγώνει. Το στόμα της στέγνωσε και ένιωσε λες και οι φωνητικές της χορδές είχαν καταποντιστεί στο βάθος του στομαχιού της.
Η τελευταία κάρτα ήταν ο Πύργος. Ο Πύργος του Θεού ή της Βαβέλ.
Η απόλυτη καταστροφή χωρίς λύση. Κάθε σχέδιο πάει στραβά και αποτυγχάνει. Συντριβή και ξεκίνημα πάλι από την αρχή.
Πώς θα μπορούσε να πει στην γυναίκα απέναντί της κάτι τέτοιο; Πώς να ομολογήσει με ειλικρίνεια οτι η πελάτισα αυτή δεν θα μπορούσε να σπάσει την εξαπάτηση
της Σελήνης, τις φοβίες του Διαβόλου και την τελική καταστροφή του Πύργου;
Θα έπρεπε να πει την αλήθεια, αλλά ήταν ανάγκη, ήταν θέμα επαγγελματικής δεοντολογίας αλλά και ανθρωπιάς να της δώσει κάποια ελπίδα για το μέλλον.
Θα της πρότεινε να έρθει πάλι μετά από 3 μήνες να της ρίξει την Ταρώ, και ίσως τότε τα πράγματα να έδειχναν καλύτερα.
Για τώρα, το μόνο που θα μπορούσε να κάνει ήταν να υπομείνει την κατάστασή της όπως ήταν.
Προσπάθησε να συγκεντρωθείς στο φως του Άστρου και του Ήλιου, καλή μου. Ο καιρός δεν είναι ακόμα ο σωστός για αλλαγές.
Μη φοβάσαι τις σκιές της Σελήνης, δεν είναι παρά μια απάτη, μια ψευδαίσθηση μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, που σε φοβίζει.
Δεν είναι παρά ένας καθρέφτης, που αντικατοπτρίζει τη μορφή σου, όπως τη φαντάζεσαι μέσα στο νου σου.
Δεν μπορείς να αλλάξεις ακόμα το νου και τα συναισθήματά σου, αλλά έχεις βοήθεια από το ζωοδότη Ήλιο και το όμορφο Άστρο.
Έλα ξανά σε 3 μήνες να σου πω τα χαρτιά. Ίσως τότε να έχουν αλλάξει τα πράγματα και το βάσανό σου να τελειώσει με επιτυχία.
Υπομονή, καλή μου.
Η γυναίκα στην απέναντι καρέκλα μάζεψε τις κάρτες που είχαν απλωθεί στο τραπεζάκι και τις έχωσε προσεκτικά στην υπόλοιπη τράπουλα. Αφού φύσηξε 3 φορές επάνω της και τη σταύρωσε άλλες 3, την έβαλε σε ένα σακουλάκι από μαύρο βελούδο και σηκώθηκε από τη θέση της, σβήνοντας τα κεριά.
Το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι και μόνο λίγο φεγγαρίσιο φως από τα πατζούρια τρύπωνε μέσα στο δωμάτιο, φωτίζοντας ένα μικρό τραπέζι και δύο καρέκλες.
Πάνω στη μία καρέκλα ήταν στηριγμένος ένας τεράστιος παλιομοδίτικος καθρέφτης που έλαμπε φαιός και ασημένιος καθώς τον χτύπαγαν οι αδύναμες ακτίνες της πλανεύτρας Σελήνης.
* * * * * * * * *
Copyright Δ.Τζαβάρας 2007
"flash fiction live" που κάναμε στο sff.gr, και όπου οι συγγραφείς του φόρουμ
θα γράφαμε μια ιστορία πάνω σε ένα καθορισμένο θέμα, εκείνη τη στιγμή. Ο χρόνος που είχαμε ήταν ακριβώς μία ώρα! Το θέμα του συγκεκριμένου διαγωνισμού ήταν "Απάτη".
Η επιρροή από την ταρώ εμφανής και σε αυτή την ιστορία.
* * * * * * * * *
Απατηλές Φεγγαραχτίδες
Όχι, ο Διάβολος σ'αυτή τη θέση δεν σημαίνει πως κάτι κακό θα σου συμβεί. Κοίτα τη Βασίλισσα των Κύπελλων από πάνω και τη Σελήνη από κάτω. Φοβίες και εμμονές που αφορούν μια γυναίκα. Η Σελήνη σημαίνει απάτη, το γλαυκό φως που λίγο φωτίζει τις σκιές, αρκετά για να πάρει άλλη μορφή το περιβάλλον. Σκοτεινές, διαβολικές μορφές, που το παιχνίδισμα της φαντασίας σου τις κάνει να φαίνονται έτσι.
Σταμάτησε για να πάρει μια ανάσα. Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό της. Το σκοτεινό δωμάτιο, τα κεριά, την κούραζαν. Όμως είχε δώσει όρκο ποτέ να μην διώξει κανέναν πελάτη που ερχόταν στο μικρό μαγαζάκι της.
Αυτή η γυναίκα όμως την κούραζε πολύ. Η αύρα της ήταν σκοτεινή, φοβισμένη και γεμάτη άγχος και αρνητικότητα. Ήταν σιωπηλή, και μόνο μέσα στα μάτια της που αντιφέγγιζαν στο ημίφως των κεριών φαινόταν η εσωτερική αναταραχή της. Μια πάλη με δυνάμεις που δεν κατανοούσε, αλλά που της προκαλούσαν τόσο τρόμο, τόση οδύνη. Πήρε μια βαθιά ανάσα ακόμα και συνέχισε.
Αυτό που ζητάς είναι να ελευθερωθείς από τα δεσμά σου. Για να γίνει αυτό πρέπει να παλέψεις με το Διάβολο, που μπορεί να έχει τη μορφή μιας γυναίκας που σε πιέζει αφάνταστα. Αλλά κοίτα, κοίτα, δίπλα βρίσκεται το Άστρο, το σύμβολο του απείρου και της ελπίδας και από πάνω του, στη θέση για τα σωστά βήματα που πρέπει να κάνεις για να βρεις το σύμμαχό σου είναι ο Ήλιος, το σύμβολο του φωτός.
Σώπασε.
Η γυναίκα απέναντί της συνέχισε να παραμένει σιωπηλή κοιτάζοντάς μια τα χαρτιά και μια τη μάντισσα της Ταρώ. Δεν φαινόταν να έχει πειστεί.
Το ύφος της γκρίζο και στενάχωρο,έδειχνε περισσότερο να κατανοεί το Διάβολο, τη Σελήνη και τη Βασίλισσα των Κύπελλων, παρά το Άστρο και τον Ήλιο.
Ω, πόσο ανάγκη από φως είχε, πόσο ξεχασμένη και μόνη ήταν μέσα σε ένα σκοτεινό κόσμο στον οποίο το μόνο φως χρησίμευε για να κάνει το σκοτάδι ακόμα πιο τρομακτικό, τις αλυσίδες της ψυχής της ακόμα πιο σφιχτές.
Τράβηξε ακόμα μια κάρτα.
Ήταν ο Τρελός. Το ξεκίνημα χωρίς σχέδιο, η τόλμη μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια, το ρίσκο. Για να φτάσει στο φως του Άστρου και του Ήλιου έπρεπε να τολμήσει.
Αλλά η γυναίκα αυτή απέναντί της είχε ξεχάσει να τολμά, να γελά, να ριψοκυνδινεύει, να έχει έστω και μια σπίθα αισιοδοξίας. Ήταν κολλημένη στη Σελήνη, τον παραμορφωτικό καθρέφτη των συναισθημάτων και της φαντασίας, που εξαπατά με το ίδιο το φως του. Και ο αστακός στο κάτω μέρος της κάρτας που απλώνει τις δαγκάνες του προς το χλωμό ουράνιο καθρέφτη δεν ήταν παρά το ίδιο το καβούκι στο οποίο η γυναίκα είχε κλειστεί, και παρακαλούσε την άπονη Σελήνη να την ελευθερώσει.
Δεν θα βρεις την ελευθερία που αποζητάς ποτέ, αν δεν τολμήσεις να βγεις από τα δεσμά που η ίδια έχεις φορέσει, καλή μου.
Μη ζητάς από την πλανεύτρα Σελήνη να σου δείξει το δρόμο. Το χλωμό φως της είναι ένα αντικαθρέφτισμα μόνο, μια πλάνη, μια "μάγια".
Επειδή φουσκώνει τα νερά και σε βγάζει λίγο στην επιφάνεια πιστεύεις πως θα σε κάνει να πετάξεις.
Αλλά δε θα σε κάνει.
Ο Τρελός είναι η κάρτα που κρατά το κλειδί της απελευθέρωσής σου. Ο Τρελός που τολμά να ριψοκινδυνεύσει να πέσει στο βάραθρο, όπως δείχνει η κάρτα του. Μπορεί όμως και να μην πέσει, γιατί ο Ήλιος και το Άστρο λάμπουν και σε καθοδηγούν. Αν μόνο τολμήσεις να σπάσεις η ίδια την ψευδαίσθησή σου.
Η γυναίκα σάλεψε για πρώτη φορά. Στα μάτια της φάνηκε και κάτι άλλο εκτός από θλίψη. Ήταν άραγε μια σπίθα κατανόησης;
Η μάντισσα άδραξε την ευκαιρία και έβγαλε άλλη μια κάρτα. Την τελευταία.
Αυτή που σήμαινε το τελικό αποτέλεσμα.
Ένιωσε τη ραχοκοκαλιά της να παγώνει. Το στόμα της στέγνωσε και ένιωσε λες και οι φωνητικές της χορδές είχαν καταποντιστεί στο βάθος του στομαχιού της.
Η τελευταία κάρτα ήταν ο Πύργος. Ο Πύργος του Θεού ή της Βαβέλ.
Η απόλυτη καταστροφή χωρίς λύση. Κάθε σχέδιο πάει στραβά και αποτυγχάνει. Συντριβή και ξεκίνημα πάλι από την αρχή.
Πώς θα μπορούσε να πει στην γυναίκα απέναντί της κάτι τέτοιο; Πώς να ομολογήσει με ειλικρίνεια οτι η πελάτισα αυτή δεν θα μπορούσε να σπάσει την εξαπάτηση
της Σελήνης, τις φοβίες του Διαβόλου και την τελική καταστροφή του Πύργου;
Θα έπρεπε να πει την αλήθεια, αλλά ήταν ανάγκη, ήταν θέμα επαγγελματικής δεοντολογίας αλλά και ανθρωπιάς να της δώσει κάποια ελπίδα για το μέλλον.
Θα της πρότεινε να έρθει πάλι μετά από 3 μήνες να της ρίξει την Ταρώ, και ίσως τότε τα πράγματα να έδειχναν καλύτερα.
Για τώρα, το μόνο που θα μπορούσε να κάνει ήταν να υπομείνει την κατάστασή της όπως ήταν.
Προσπάθησε να συγκεντρωθείς στο φως του Άστρου και του Ήλιου, καλή μου. Ο καιρός δεν είναι ακόμα ο σωστός για αλλαγές.
Μη φοβάσαι τις σκιές της Σελήνης, δεν είναι παρά μια απάτη, μια ψευδαίσθηση μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, που σε φοβίζει.
Δεν είναι παρά ένας καθρέφτης, που αντικατοπτρίζει τη μορφή σου, όπως τη φαντάζεσαι μέσα στο νου σου.
Δεν μπορείς να αλλάξεις ακόμα το νου και τα συναισθήματά σου, αλλά έχεις βοήθεια από το ζωοδότη Ήλιο και το όμορφο Άστρο.
Έλα ξανά σε 3 μήνες να σου πω τα χαρτιά. Ίσως τότε να έχουν αλλάξει τα πράγματα και το βάσανό σου να τελειώσει με επιτυχία.
Υπομονή, καλή μου.
Η γυναίκα στην απέναντι καρέκλα μάζεψε τις κάρτες που είχαν απλωθεί στο τραπεζάκι και τις έχωσε προσεκτικά στην υπόλοιπη τράπουλα. Αφού φύσηξε 3 φορές επάνω της και τη σταύρωσε άλλες 3, την έβαλε σε ένα σακουλάκι από μαύρο βελούδο και σηκώθηκε από τη θέση της, σβήνοντας τα κεριά.
Το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι και μόνο λίγο φεγγαρίσιο φως από τα πατζούρια τρύπωνε μέσα στο δωμάτιο, φωτίζοντας ένα μικρό τραπέζι και δύο καρέκλες.
Πάνω στη μία καρέκλα ήταν στηριγμένος ένας τεράστιος παλιομοδίτικος καθρέφτης που έλαμπε φαιός και ασημένιος καθώς τον χτύπαγαν οι αδύναμες ακτίνες της πλανεύτρας Σελήνης.
* * * * * * * * *
Copyright Δ.Τζαβάρας 2007
0 comments:
Post a Comment